நாம் அனைவருமே வாழ்க்கையில் அமைதியைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். அமைதி என்பது ஏதோ ஒரு தூரத்து மலையிலோ அல்லது எதிர்காலத்தின் ஒரு புள்ளியிலோ ஒளிந்திருப்பதாக மனம் நம்புகிறது. ஆனால், நாம் தேடும் அந்தப் பேரமைதியை ஒவ்வொரு நாளும் நாம் அனுபவித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்—நமது ஆழ்ந்த உறக்கத்தில்!
விழித்திருக்கும்போது நழுவிப்போகும் அந்த அமைதி, உறக்கத்தில் மட்டும் எப்படித் தானாகவே நமக்குள் ஊற்றெடுக்கிறது? அந்த அமைதி விழிப்பிலும் தொடர என்ன வழி? இதற்கான விடை, நமக்குள் நிகழும் ஒரு மிக நுண்ணிய உளவியல் மற்றும் ஆன்மீக மாற்றத்தில் ஒளிந்திருக்கிறது.
“நான் என்பதற்கும் எனது என்பதற்கும் இடையில் ஒரு மிக நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது. அதுவே நான் – எனது ஆக மாறுவதற்கு காரணம் ஆகிறது. அந்த இடைவெளி ஒன்றும் இல்லாமல் போகும் தருணமே ஒருவரது ஆழ்ந்த உறக்க நிலையாக மாறுகிறது. அந்நிலையில் ‘நான் என்பதும் எனது என்பதும் இல்லை’. அறியப்படாத விழிப்புணர்வு மட்டுமே இருக்கிறது…”
- அந்த நுண்ணிய இடைவெளி (The Subtle Gap):
நாம் காலையில் கண் விழிக்கும் முதல் நொடியைக் கவனித்துப் பார்த்தால் ஒரு ரகசியம் புரியும். கண் விழித்தவுடன் முதலில் தோன்றுவது “இருக்கிறேன்” என்ற வெறும் உணர்வு மட்டுமே. அடுத்த கணமே, அந்த உணர்வு இந்த உடலைத் தழுவி ‘நான்’ (அகங்காரம்) என்று உருவெடுக்கிறது.
‘நான்’ என்ற புள்ளி தோன்றிய மறுகணமே, ஒரு மிக நுண்ணிய இடைவெளியைத் தாண்டி அது தன் சூழலுடன் தன்னைப் பிணைத்துக்கொள்கிறது: எனது உடல், எனது பெயர், எனது குடும்பம், எனது பிரச்சனைகள், எனது கடந்த காலம் என ‘எனது’ (மமகாரம்) என்ற மாபெரும் வலை பின்னப்படுகிறது.
‘நான்’ என்பதற்கும் ‘எனது’ என்பதற்கும் இடையே உள்ள அந்த நுண்ணிய இடைவெளியில்தான் நமது மொத்த உலகியல் இன்ப-துன்பங்களும் பிறக்கின்றன. அந்த இடைவெளிதான் எண்ணங்களின் ஓட்டத்திற்கும், அமைதியின்மைக்கும் மூலக் காரணமாக அமைகிறது.
- ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் நிகழும் அதிசயம்:
ஒவ்வொரு இரவும் நாம் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் (சுஷுப்தி நிலை) செல்லும்போது என்ன நிகழ்கிறது?
உடல் ஓய்வெடுக்கிறது, கனவுகளும் எண்ணங்களும் அடங்குகின்றன. அங்கே ‘நான்’ என்ற தனித்த அடையாளமோ, ‘எனது’ என்ற உடைமை உணர்வோ இருப்பதில்லை. இரண்டிற்கும் இடையிலான அந்த நுண்ணிய இடைவெளி முற்றிலுமாக மறைந்து போகிறது.
ஆனால், அங்கே நாம் இல்லாமல் போய்விடுகிறோமா? இல்லை! உயிர் இருக்கிறது; உணர்வு இருக்கிறது. ஆனால் அது தன்னை ‘இன்னார்’ என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாத ‘அறியப்படாத விழிப்புணர்வாக’ (Unrecognized Pure Awareness) மட்டுமே இருக்கிறது. ‘நான் – எனது’ என்ற சுமை அங்கே இல்லாத காரணத்தினால்தான், ஆழ்ந்த உறக்கம் நமக்கு அத்தனை பெரிய புத்துணர்ச்சியையும் எல்லையற்ற அமைதியையும் தருகிறது.
மீண்டும் எப்பொழுது அந்த நுண்ணிய இடைவெளி தோன்றுகின்றதோ, அக்கணமே அது ‘நான் – எனது’ என்னும் தன்மை கொண்ட சாதாரண விழிப்பு நிலையாக வெளிப்படுகிறது.
- ஞானிகளின் பெருநிலை: விழிப்பில் உறக்கம்:
சாதாரண மனிதர்களாகிய நமக்கு உறக்கத்தில் மட்டுமே சாத்தியமாகும் அந்த அமைதியை, ஞானிகள் தங்களின் விழிப்பு நிலையிலும் எப்படித் தக்கவைத்துக் கொள்கிறார்கள்? “ஞானிகள் இதை உணர்ந்து, ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில் ஒன்றும் இல்லாமல் போன அந்த இடைவெளி மீண்டும் தோன்றாமல் தொடரச் செய்வதின் மூலம், உறக்க நிலையில் அறியப்படாமல் வெளிப்பட்ட விழிப்புணர்வின் தன்மையான ஆழ்ந்த அமைதியை, தங்களது விழிப்பு நிலையிலேயும், ‘நான் – எனது’ என்னும் இவ்விரண்டு தன்மைகளும் அற்ற நிலையில், தொடர்ந்து அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.”
இதையே வேதாந்த மரபில் ‘ஜாக்ரத் சுஷுப்தி’ (நனவில் சுஷுப்தி / விழிப்புற்ற உறக்கம்) என்று அழைக்கிறார்கள். ஞானிகள் உலகில் செயல்படுகிறார்கள், பேசுகிறார்கள், வாழ்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்குள் ‘நான்’ என்பதற்கும் ‘எனது’ என்பதற்கும் இடையிலான அந்த மாய இடைவெளி மீண்டும் தோன்றுவதே இல்லை.
உறக்கத்தில் நமக்கு அறியப்படாமல் இருந்த அந்த விழிப்புணர்வு, ஞானிகளுக்கு விழிப்பு நிலையில் முழுமையாக அறியப்பட்ட பேரமைதியாகத் திகழ்கிறது.
- இலக்கியங்களும் தந்திரங்களும் சுட்டும் உண்மை
இந்த இரண்டு தன்மைகளற்ற பெருநிலையைத்தான் நம் தமிழ் மெய்ஞ்ஞானிகளும் ஆகமங்களும் வெவ்வேறு கோணங்களில் பாடியுள்ளன:
திருக்குறள்:
“யான்எனது என்னும் செருக்குஅறுப்பான் வானோர்க்கும்
உயர்ந்த உலகம் புகுதும்.” (குறள் 346) ‘நான்’ (யான்), ‘எனது’ என்னும் மயக்கத்தை அறுத்து, அவற்றுக்கு இடையிலான இடைவெளியைக் கடந்தவன் தேவர்களுக்கும் எட்டாத உயர்ந்த நிலையை (துரிய நிலையை) இங்கேயே அடைகிறான் என்கிறார் வள்ளுவர். திருமந்திரம்:
“நானும் அழிந்து நனவும் அழிந்தபின்
தானும் அழிந்து சமாதி கைகூடுமே.” அகங்காரமும் சாதாரண விழிப்பு நிலையின் பிரிவினைகளும் அழிந்தபின் எஞ்சுவதே இயல்பான சமாதி நிலை (சகஜ சமாதி) என்கிறார் திருமூலர். விஞ்ஞான பைரவ தந்திரம்:
இரு மூச்சுகளுக்கு இடையிலான இடைவெளி, அல்லது ஒரு எண்ணம் மறைந்து அடுத்த எண்ணம் தோன்றுவதற்கு இடையிலான இடைவெளி—இந்த மையப் புள்ளியில் (மத்ய தாமன்) விழிப்புணர்வை நிலைநிறுத்தும்போது, ‘நான் – எனது’ என்ற பிணைப்பு அறுந்து தூய உணர்வு வெளிப்படுகிறது.
அமைதி நம்மிலும் தொடர…
அமைதி என்பது புதிதாக உருவாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல; அது நமது இயல்பு நிலை. ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் தடையின்றி வெளிப்படும் அந்த மௌனம், விழிப்பிலும் தொடர வேண்டுமென்றால், நமக்குள் ‘நான்’ என்ற உணர்வு ‘எனது’ என்ற எண்ணமாக மாறும் அந்த நுண்ணிய இடைவெளியை அமைதியாகக் கவனித்தாலே போதும்.
கவனிப்பு ஆழமாகும்போது இடைவெளி மறைகிறது. இடைவெளி மறையும்போது, காண்பவனும் காட்சியும் ஒன்றாகி, அங்கே எஞ்சியிருப்பது காலமற்ற பேரமைதி மட்டுமே!
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏
