எம் இறை: எம் மறை:

எம் இறை: எம் மறை:
“என்னுடல் என்னுயிர் என்னறிவு எல்லாம்
தன்னவென் றாக்கிய தயவுடைத் தாயே”
அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல் 1107.

தாயின் கருவறையும் சரணாகதியும்:
கருவறையில் இருக்கும் சிசுவிற்குத் தனித்த சிந்தனையோ, ‘என் உடல், என் உயிர், என் அறிவு’ என்ற பிரிவினை உணர்வோ இருப்பதில்லை. அங்கு சிசுவின் இயக்கமும் தாயின் இயக்கமும் இரண்டறக் கலந்திருக்கிறது. அதுபோலவே, ஆன்மா தன் தனித்த அகந்தையை விடுத்து இறைவனின் பெருங்கருணையில் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும்போது, அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவரே “தயவுடைத் தாயாக” மாறி நம் உடல், உயிர், அறிவு அனைத்தையும் தம்முடையதாக ஆக்கிக்கொள்கிறார்.

யோகமாயையும் பிரிவினை உணர்வும்:
பிறந்த கணத்திலிருந்து உலகியல் சார்ந்த பதிவுகளும், புலன் நுகர்ச்சிகளும் “இது நான்”, “இது என்னுடையது” என்ற மாயைத் திரையை உருவாக்குகின்றன. வள்ளலார் இதனை ஏழு திரைகள் (மாயா திரைகள்) என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்தத் திரையே நம்முள் இயல்பாக இருக்கும் ‘எம் இறை: எம் மறை:’ என்னும் தூய விழிப்புணர்வை (Pure Consciousness) மறைத்துவிடுகிறது.

மீண்டும் கருவறைக்குத் திரும்புதல்:
இயேசு கிறிஸ்து கூறிய “ஒருவன் மறுபடியும் பிறவாவிட்டால் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் காணமாட்டான்” என்பதன் உள்ளர்த்தம், மீண்டும் சரீரத்தால் தாயின் வயிற்றில் புகுவது அல்ல; மாறாக, கருவறையில் இருந்தபோது எந்தக் கள்ளங்கபடமும், ‘நான்’ என்ற முனைப்பும் இல்லாமல், எம் இறை: எம் மறை: என்னும் தூய உணர்வாக மட்டும் இருந்தோமோ, அதே சூன்ய மௌன நிலைக்கு (Ego-free state) விழிப்புணர்வோடு திரும்புவதே ஆகும்.

நம்முடைய உடல், உயிர், அறிவு ஆகிய மூன்றையும் நம்முடையது என்று எண்ணாமல், நம்மைத் தாங்கி நடத்தும் அந்தப் பேரருள் சக்தியின் உடைமையாக உணரும் அக்கணமே, மறைக்கப்பட்ட மெய்ஞானம் தானாக, எம் இறை: எம் மறை: என்று வெளிப்படும் தருணமாகும்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏