பிரம்மமும் மாயையும்: அடையாளங்கள் மறையும்  இடத்தில் விரியும் அருட்பெரும் ஜோதி!

பிரம்மமும் மாயையும்: அடையாளங்கள் மறையும்  இடத்தில் விரியும் அருட்பெரும் ஜோதி!
நாம் யார்? நாம் காணும் இந்த உலகம் எது? உண்மைப் பொருளை (பிரம்மத்தை) அடைவது என்பது ஏதோ ஒன்றைப் புதிதாகத் தேடிப் பிடிப்பதா?
அத்வைத வேதாந்தமும், சுத்த சன்மார்க்கமும் இதற்கு ஒரே பதிலைத்தான் தருகின்றன: உண்மையை நாம் புதிதாக உருவாக்க வேண்டியதில்லை; அதை மறைத்துக் கொண்டிருக்கும் போலியான அடையாளங்களைக் களைந்தாலே போதும், உண்மை தானாகவே பிரகாசிக்கும்.
இந்த ஆழமான தத்துவத்தை மிக எளிமையாகவும், அதே சமயம் நேரடி அனுபவமாகவும் விளக்கும் ஒரு தியானச் சிந்தனை இதோ:

மாயை அடையாளங்களாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது, அடையாளங்கள் மறையும் போது அது பிரம்ம மயமாகிறது.

— உடலுக்கு உணர்வு அடையாளம், அது மறையும் போது உடல் இல்லை.

— மனதிற்கு எண்ணங்கள் அடையாளம், அது மறையும் போது மனம் இல்லை.

— அறிவுக்கு அறியப்படுபவைகள் அடையாளம், அது மறையும் போது அறிவு இல்லை.

— பிராணங்களுக்கு அசைவுகள் அடையாளம், அது உணரப்படாத போது பிராணங்கள் இல்லை.

— ஆனந்தத்திற்கு அனுபவங்கள் அடையாளம், அது மறையும் போது ஆனந்தம் இல்லை.

— உலகங்களுக்கு காட்சிகள் அடையாளம், அது மறையும் போது உலகங்கள் இல்லை.

இவ்வாறு அடையாளங்கள் முற்றிலும் மறைந்து போகும்போது, அடையாளங்களால் அதுவரை மறைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மம் “வெளியாக” வெளிப்படுகிறது.

அந்த வெளியில், அருளறிவில், அருட்பெரும் ஜோதியை காண்பவன் தன்னை முழுவதுமாக இழந்து, ஜோதியில் கரைந்து, மறைந்து போகிறான்.

— ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏

__________________________________________

“Illusion manifests as identity; when those symbols disappear, that very essence becomes Brahman!”

“The body is identified with feeling… When that feeling disappears, the body is no longer there.”

The mind identifies with thoughts, and when they vanish, it ceases to exist.
Knowledge identifies with the known, and when that vanishes, there is no more knowledge.

“Movements are the identity of pranas, and when they disappear, pranas are no more… Experiences are the identity of bliss, and when they disappear, there is no more bliss.”

“Worlds are marked by scenes… When those scenes disappear, worlds cease to exist.”

“When identities completely vanish… Brahman reveals itself as ‘eternal space’!”

“In that wisdom of grace, he who beholds the Great Effulgence of Grace loses himself completely, dissolving and vanishing into that Light. 

Sri gurupyo namaha 🙏

_________________________________________

மாயை என்பது என்ன?
மாயை என்பது இல்லாத ஒன்று அல்ல; அது ‘அடையாளங்களாக’ (Identities / Forms) வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழ்வு. பெயரும் உருவமும் (நாம-ரூபம்) கொண்ட ஒவ்வொன்றும் ஒரு அடையாளம்தான். ஒரு குடம் என்பது களிமண்ணின் அடையாளம். குடம் என்ற அடையாளம் மறையும்போது அங்கே எஞ்சியிருப்பது களிமண் மட்டுமே. அதுபோல, நம்மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள அடையாளங்களின் அடுக்குகள் மறையும்போது, எஞ்சியிருப்பது பிரம்மம் மட்டுமே.
உபநிடதங்கள் கூறும் ‘பஞ்ச கோசங்களை’ (ஐந்து உறைகள்) நாம் எவ்வாறு கடந்து செல்வது என்பதை இந்த வரிகள் படிப்படியாக நமக்குக் காட்டுகின்றன:

1. உடலும் உணர்வும் (அன்னமய கோசம்)
“உடலுக்கு உணர்வு அடையாளம், அது மறையும் போது உடல் இல்லை.”
நமக்கு ஒரு உடல் இருக்கிறது என்பதை நாம் எவ்வாறு அறிகிறோம்? வலி, சுகம், குளிர்ச்சி, வெப்பம் போன்ற புற உணர்வுகளாலேயே உடல் இருப்பதை உணர்கிறோம். ஆழ்ந்த உறக்கத்திலோ அல்லது ஆழ்ந்த தியானத்திலோ இந்த உடல் உணர்வு மறையும்போது, நமக்கு உடல் என்ற பாரமே இருப்பதில்லை.

2. பிராணனும் அசைவும் (பிராணமய கோசம்)
“பிராணங்களுக்கு அசைவுகள் அடையாளம், அது உணரப்படாத போது பிராணங்கள் இல்லை.”
காற்றின் இயக்கம் அசைவு. மூச்சின் போக்குவரத்தே பிராணனின் அடையாளம். கவனம் உள்முகமாகத் திரும்பி, மூச்சின் அசைவுகள் அடங்கி, இரண்டு மூச்சுகளுக்கு இடைப்பட்ட அந்த நிசப்தத்தில் நிலைக்கும்போது (கேவல கும்பகம்), பிராணன் என்ற தனித்த இயக்கம் மறைந்து அமைதி நிலவுகிறது.

3. மனமும் எண்ணங்களும் (மனோமய கோசம்)
“மனதிற்கு எண்ணங்கள் அடையாளம், அது மறையும் போது மனம் இல்லை.”
பகவான் ரமண மகரிஷி கூறுவது போல, “எண்ணங்களின் தொகுப்பே மனம்”. எண்ணங்களைத் தவிர்த்து மனம் என்று ஒரு தனிப் பொருள் எங்குமே இல்லை. கடந்த கால நினைவுகளும், எதிர்காலக் கற்பனைகளும் அற்றுப் போகும் கணத்தில், மனம் தன் இருப்பை இழந்துவிடுகிறது.

4. அறிவும் அறியப்படுபவையும் (விஞ்ஞானமய கோசம்)
“அறிவுக்கு அறியப்படுபவைகள் அடையாளம், அது மறையும் போது அறிவு இல்லை.”
இது தத்துவத்தின் மிக நுட்பமான இடம். ‘நான் அறிகிறேன்’ என்று சொல்ல வேண்டுமானால், அங்கே ‘அறியப்படும் பொருள்’ ஒன்று இருக்க வேண்டும். அறிபவன், அறியப்படும் பொருள், அறிதல் ஆகிய மூன்றும் (திரிபுடி) ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை. அறியப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும் கரைந்த பின், ‘நான் அறிபவன்’ என்ற சிற்றறிவும் (புத்தியும்) மறைந்து போகிறது.

5. ஆனந்தமும் அனுபவமும் (ஆனந்தமய கோசம்)
“ஆனந்தத்திற்கு அனுபவங்கள் அடையாளம், அது மறையும் போது ஆனந்தம் இல்லை.”
ஆன்மீகப் பாதையில் பலரும் தேங்கிவிடும் இடம் தியானத்தில் கிடைக்கும் ‘ஆனந்த அனுபவம்’. ஆனால், ‘நான் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறேன்’ என்று சொல்லும்போது அங்கே அனுபவிப்பவன் வேறு, அனுபவம் வேறு என்ற பிரிவினை (துவைதம்) நீடிக்கிறது. அந்த அனுபவத் தேடலும் மறையும்போதுதான், ஐந்தாவது உறையும் கழன்று விழுகிறது.

6. உலகமும் காட்சியும் (புற மாயை)
“உலகங்களுக்கு காட்சிகள் அடையாளம், அது மறையும் போது உலகங்கள் இல்லை.”
காண்பவன் தன் உள்முக அடையாளங்களை இழக்கும்போது, வெளியே விரிந்து கிடக்கும் காட்சிகளும் (உலகமும்) தங்கள் தனித்த இருப்பை இழக்கின்றன. திரையில் ஓடும் படம் நின்றவுடன், வெண்திரை மட்டுமே எஞ்சுவது போன்ற நிலை இது.

பிரம்ம வெளியும் அருட்பெரும் ஜோதி லயமும்:
இவ்வாறு உடல், பிராணன், மனம், அறிவு, ஆனந்தம், உலகம் ஆகிய அனைத்து அடையாளங்களும், அதற்கு ஆதாரமாய் விளங்கி கொண்டு இருந்த அடையாளம் அற்ற தூய வெளியில் மறைந்த பிறகு அங்கே என்ன இருக்கும்? வெறும் சூன்யமா?

இல்லை! அங்கேதான் அடையாளங்களால் அதுவரை மறைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மம், எல்லையற்ற ‘வெளியாக’ (சிதாகாசமாக) வெளிப்படுகிறது.

அந்தப் பேரமைதி வெளியில், நம் சிற்றறிவு மறைந்த இடத்தில் ‘அருளறிவு’ உதயமாகிறது. அந்த அருளறிவின் துணையோடு, வள்ளலார் பெருமான் பாடிய ‘அருட்பெரும் ஜோதியை’ சாதகன் தரிசிக்கிறான்.

ஆனால், பயணம் அத்தோடு முடிவதில்லை. ஜோதியைக் காண்பவன் என்று ஒருவன் தனியே நின்றால் அதுவும் ஒரு அடையாளம்தானே? எனவே, கடலின் ஆழத்தை அளக்கச் சென்ற உப்புப் பொம்மை கடலோடு கடலாகக் கரைந்து போவது போல, அந்த அருட்பெரும் ஜோதியைக் காண்பவன் தன்னை முழுவதுமாக இழந்து, ஜோதியோடு ஜோதியாகக் கரைந்து மறைந்து போகிறான்.
இதுவே அத்வைத சித்தி; இதுவே சுத்த சன்மார்க்க நிலை!

ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏