சலனமற்ற சாட்சி: உடலோடு நாமும் நகர்வதாகத் தோன்றுவது ஏன்?

சலனமற்ற சாட்சி: உடலோடு நாமும் நகர்வதாகத் தோன்றுவது ஏன்?
எந்தவொரு இலக்கை அடைவதற்கும் நான் இந்த உடலோடு சேர்ந்து நகர வேண்டியதில்லை. மாறாக, வெளியினுள் (Space) உடல் மட்டுமே நகர்கிறது; ஏனெனில், உண்மையில் நானே அந்த அழிவற்ற நித்திய பெருவெளியாக இருக்கிறேன்.

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இது ஏதோ ஒரு தத்துவப் புதிரைப் போலத் தோன்றலாம். நாம் ஒரு தெருவில் நடக்கும்போதோ அல்லது ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றொரு ஊருக்குப் பயணிக்கும்போதோ, “நான் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற உணர்வை விட நிதர்சனமான உண்மை வேறெதுவும் இருப்பதாக நமக்குத் தோன்றுவதில்லை. நம் கண்கள் மாறும் காட்சிகளைப் பார்க்கின்றன; கால்கள் பயணத்தின் களைப்பை உணர்கின்றன; மனமோ கடக்க வேண்டிய தூரத்தைக் கணக்கிடுகிறது.

ஆனால், எந்தவொரு ஆன்மீகப் பயிற்சியுமின்றி, ஒவ்வொரு நாளும் உறக்கத்தில் நாம் அனைவருமே இதற்கு நேர்மாறான ஒரு பேருண்மையை அனுபவித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

கனவு நிலை உணர்த்தும் நிதர்சனச் சான்று:
கனவு காணும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்று சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். கனவில் உங்களின் கனவு-உடல் ஒரு வயல்வெளியில் ஓடலாம், மலையேறலாம் அல்லது தொலைதூர தேசங்களுக்குப் பயணிக்கலாம். அங்கே எல்லாமே மிகத் துல்லியமாகவும் உயிரோட்டமாகவும் தோன்றுகின்றன. ஆனால், அவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் உண்மையான ‘நீங்கள்’—அந்தச் சாட்சி—எங்கே இருக்கிறீர்கள்?

கனவு அனுபவத்தின்போது, கனவு-உடல் இடைவிடாது இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையான ‘நான்’ (அந்த அகச்சான்று) இம்மியளவும் அசையாமல் அந்த உடலின் இயக்கத்தை வெறுமனே சாட்சியாக நின்று கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. விழித்தெழுந்த நொடியில், கனவில் கண்ட பாதையும், சேர வேண்டிய இலக்கும், பயணித்த உடலும் உங்களின் அசையாத உணர்வுப் பெருவெளியிலேயே (Consciousness) தோன்றி மறைந்தன என்பதை உணர்கிறீர்கள். நீங்கள் எங்கும் செல்லவில்லை; அந்தப் பயணம் முழுவதுமே உங்களுக்குள்ளேதான் நிகழ்ந்தது.

இங்குதான் ஒரு ஆழமான கேள்வி எழுகிறது: எந்தவித முயற்சியுமின்றி கனவு நிலையில் சாத்தியமாகும் இந்த ‘அசையாச் சாட்சி’ பாவனை, நாம் விழித்திருக்கும்போதும்—நடந்து கொண்டிருக்கும்போதும்—ஏன் சாத்தியமில்லை?

தலைகீழ் மயக்கம்: எது எதனுள் அடக்கம்?
நிச்சயமாக விழிப்பு நிலையிலும் இது சாத்தியமே. கனவுக்கும் நனவுக்கும் இடையிலான ஒரே வேறுபாடு, நம் பார்வையில் ஏற்படும் ஒரு நுட்பமான தலைகீழ் மயக்கம்தான்; அதாவது, நாம் எதனோடு நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்பதில்தான் அந்த வேறுபாடு ஒளிந்திருக்கிறது.

கனவு நிலையில், வெளியானது உடலைத் தன்னகத்தே சூழ்ந்திருக்கிறது. அங்கே உங்களின் உணர்வு எல்லையற்றதாகவும், பிளவுபடாததாகவும் இருக்கிறது. வானம் தன் மடியில் மிதக்கும் மேகத்தைத் தாங்குவது போல, உங்கள் உணர்வுப் பெருவெளி கனவு-உடலைத் தன்னுள் தாங்கி நிற்கிறது. தான் அந்த உடலைக் கடந்த பெருவெளி என்பதை உணர்வு இயல்பாகவே அறிந்திருப்பதால், கனவு-உடல் நகரும்போது தானும் அதனோடு இழுத்துச் செல்லப்படுவதாக அது உணர்வதில்லை.

விழிப்பு நிலையிலோ, வெளியானது உடலோடு தவறாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, உடலுக்குள் சிறைப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. விழித்தெழுந்தவுடன் மனம் சுருங்கிவிடுகிறது. பருவுடலின் எல்லைகளையே தனது எல்லையாகக் கற்பனை செய்துகொண்டு, எல்லையற்ற உணர்வுப் பெருவெளி இந்த உடலுக்குள் அடைபட்டுக் கிடப்பதாக மனம் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறது.

அத்வைத வேதாந்தத்தில் கூறப்படும் ‘கடாகாசம்’ (பானைக்குள் இருக்கும் வெளி) மற்றும் ‘மகாகாசம்’ (எல்லையற்ற பெருவெளி) என்ற உவமையைப் போன்றது இது. ஒரு மண்பானையை ஒரு அறையிலிருந்து மற்றொரு அறைக்குத் தூக்கிச் செல்லும்போது, பானைக்குள் இருக்கும் வெளியும் பானையோடு சேர்ந்து பயணிப்பது போலத் தோன்றும். அதுபோலவே, எல்லையற்ற நமது மெய்யுணர்வானது உடலின் சுவர்களோடு தன்னைத் தவறாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறது (தேகாத்ம புத்தி). தான் உடலுக்குள் அடைபட்டிருப்பதாக எண்ணுவதால், உடல் நகரும்போதெல்லாம் தானும் நகர்வதாகவும், உடல் களைப்படையும்போது தானும் களைப்படைவதாகவும், உடல் ஓரிடத்தை அடையும்போது மட்டுமே தானும் அங்கு சென்றடைவதாகவும் அது மயங்குகிறது.

நித்திய பெருவெளிக்குத் திரும்புதல்:
நனவு உலகில் விடுதலையை உணர்வதற்கு நாம் புதிதாக ஒரு ஆன்மீக நிலையை உருவாக்க வேண்டியதில்லை; நமது தவறான அடையாளத்தைக் களைந்தால் மட்டுமே போதுமானது. பெருவெளி ஒருபோதும் உடலுக்குள் சிறைப்படவில்லை—அது சிறைப்பட்டிருப்பதாகக் கற்பனை மட்டுமே செய்து கொண்டிருக்கிறது.

சத்குருவின் அருளால் இந்தத் தவறான அடையாளம் நீங்கப்பெறும்போது, ‘உள்வெளி’ என்றும் ‘புறவெளி’ என்றும் நாம் எழுப்பியிருந்த கற்பனைச் சுவர்கள் நொடியில் தகர்ந்து போகின்றன. உணர்வுக்குள் உடல் இருக்கிறதே தவிர, உடலுக்குள் உணர்வு இல்லை என்ற பேருண்மை அப்போது புலப்படுகிறது.

குருவருளால் அந்த விழிப்பு நிகழும்போது, ஒவ்வொரு இரவும் கனவு நிலையில் நாம் எவ்வித எத்தனமுமின்றி அனுபவிக்கும் அதே சுதந்திரம், நனவு நிலையிலும் நமது உயிரோட்டமான நிதர்சனமாக மாறுகிறது. அதன் பின், வெளியினுள் உடல் தொடர்ந்து நடக்கும், செயல்படும், தனது இலக்குகளைச் சென்றடையும்—ஆனால் நீங்களோ எப்போதும் போலவே, அந்தப் பயணம் முழுவதும் விரிதலும் சுருங்குதலும் இல்லாத சலனமற்ற, நித்திய பெருவெளியாகவே நிலைத்திருப்பீர்கள்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏