சலனமற்ற சாட்சி: உடலோடு நாமும் நகர்வதாகத் தோன்றுவது ஏன்?

சலனமற்ற சாட்சி: உடலோடு நாமும் நகர்வதாகத் தோன்றுவது ஏன்?

எந்தவொரு இலக்கை அடைவதற்கும் நான் இந்த உடலோடு சேர்ந்து நகர வேண்டியதில்லை. மாறாக, வெளியினுள் (Space) உடல் மட்டுமே நகர்கிறது; ஏனெனில், உண்மையில் நானே அந்த அழிவற்ற நித்திய பெருவெளியாக இருக்கிறேன்.

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இது ஏதோ ஒரு தத்துவப் புதிரைப் போலத் தோன்றலாம். நாம் ஒரு தெருவில் நடக்கும்போதோ அல்லது ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றொரு ஊருக்குப் பயணிக்கும்போதோ, “நான் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற உணர்வை விட நிதர்சனமான உண்மை வேறெதுவும் இருப்பதாக நமக்குத் தோன்றுவதில்லை.

ஆனால், எந்தவொரு ஆன்மீகப் பயிற்சியுமின்றி, ஒவ்வொரு நாளும் உறக்கத்தில் நாம் அனைவருமே இதற்கு நேர்மாறான ஒரு பேருண்மையை அனுபவித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

1. கனவு நிலை உணர்த்தும் நிதர்சனச் சான்று
கனவு காணும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்று சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். கனவில் உங்களின் கனவு-உடல் ஒரு வயல்வெளியில் ஓடலாம், மலையேறலாம் அல்லது தொலைதூர தேசங்களுக்குப் பயணிக்கலாம். ஆனால், அவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் உண்மையான ‘நீங்கள்’—அந்தச் சாட்சி—எங்கே இருக்கிறீர்கள்?

கனவு அனுபவத்தின்போது, கனவு-உடல் இடைவிடாது இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையான ‘நான்’ (அந்த அகச்சான்று) இம்மியளவும் அசையாமல் அந்த உடலின் இயக்கத்தை வெறுமனே சாட்சியாக நின்று கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நீங்கள் எங்கும் செல்லவில்லை; அந்தப் பயணம் முழுவதுமே உங்களின் உணர்வுப் பெருவெளிக்குள்ளேதான் நிகழ்ந்தது.

கனவில் கண்ட உலகமும் பயணமும் எப்படி நமக்குள்ளேயே தோன்றி மறைந்தனவோ, அதுபோலவே நனவு உலகின் இயக்கங்களும் சாட்சியான நமக்குள்ளேயே நிகழ்கின்றன என்பதை தாயுமானவ சுவாமிகளும், அத்வைத நூல்களும் ‘சொப்பன திருஷ்டாந்தம்’ (கனவு உவமை) வழியே விளக்குகின்றன. திருமந்திரத்தில் திருமூலர், மாயையின் விரிவானது கனவைப் போன்றது என்பதைப் பின்வருமாறு சுட்டுகிறார்:

“கனவது நனவது காண்பது மாயை
நனவது கனவது நாடறி வோர்க்கு…”
(திருமந்திரம்)
உட்பொருள்: மெய்யறிவு பெற்ற ஞானியருக்கு, விழிப்பு நிலையில் (நனவில்) உடல் நகர்வதாகவும் உலகம் விரிவதாகவும் தோன்றும் காட்சிகளும் கனவுக் காட்சிகளைப் போலவே சலனமற்ற சாட்சி முன்னிலையில் நிகழும் வெறும் தோற்றங்களே ஆகும்.

இங்குதான் அந்த ஆழமான கேள்வி எழுகிறது: எந்தவித முயற்சியுமின்றி கனவு நிலையில் சாத்தியமாகும் இந்த ‘அசையாச் சாட்சி’ பாவனை, நாம் விழித்திருக்கும்போதும்—நடந்து கொண்டிருக்கும்போதும்—ஏன் சாத்தியமில்லை?

2. தலைகீழ் மயக்கம்: குடத்தினுள் சிக்கிய பெருவெளி
நிச்சயமாக விழிப்பு நிலையிலும் இது சாத்தியமே. கனவுக்கும் நனவுக்கும் இடையிலான ஒரே வேறுபாடு, நம் பார்வையில் ஏற்படும் ஒரு நுட்பமான தலைகீழ் மயக்கம்தான்:

கனவு நிலையில், வெளியானது உடலைத் தன்னகத்தே சூழ்ந்திருக்கிறது. வானம் தன் மடியில் மிதக்கும் மேகத்தைத் தாங்குவது போல, உங்கள் உணர்வுப் பெருவெளி கனவு-உடலைத் தன்னுள் தாங்கி நிற்கிறது.

விழிப்பு நிலையிலோ, வெளியானது உடலோடு தவறாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, உடலுக்குள் சிறைப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

தமிழ் அத்வைதப் பேரிலக்கியமான ‘கைவல்ய நவநீதம்’ (தத்துவ விளக்கப் படலம்), எல்லையற்ற உணர்வுப் பெருவெளியானது எப்படி உடலோடு தன்னைத் தவறாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறது என்பதை ‘கடாகாசம்’ (குடவெளி) உவமை மூலம் மிகத் துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது:

“மடம்படு சீவன் றானும் வானமும் போல மேவும்
குடந்தொறும் வெளியாம் சீவன் குலவிய வானம் பிரமம்
இடம்படு சீவன் றன்னை ஈசனோ டैक्य மாகத்
திடம்பட வுணர்ந்தோன் முத்தன்…”
(கைவல்ய நவநீதம் – தத்துவ விளக்கப் படலம்)
இதன் தத்துவப் பொருத்தம்:
மண்பானையை (குடத்தை) ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குத் தூக்கிச் செல்லும்போது, பானைக்குள் இருக்கும் வெளியும் (கடாகாசம்) பானையோடு சேர்ந்து நடப்பது போலத் தோன்றும். ஆனால் உண்மையில் நகர்வது களிமண் சுவர்கள்தானே தவிர, உள்ளிருக்கும் வெளியல்ல. அதுபோலவே, அறியாமையால் (‘மடம்படு சீவன்’) நமது உணர்வானது இந்த உடல் எனும் குடத்திற்குள் அடைபட்டிருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டு, உடல் நடக்கும்போது தானும் நடப்பதாக மயங்குகிறது. குடத்தின் சுவர்களைக் கடந்து விரிந்திருக்கும் ‘மகாகாசமே’ (வானம்) நாம் என்பதை மறந்துவிடுகிறது.

3. குருவருளால் நித்திய பெருவெளிக்குத் திரும்புதல்
நனவு உலகில் விடுதலையை உணர்வதற்கு நாம் புதிதாக ஒரு நிலையை உருவாக்க வேண்டியதில்லை; ‘நான் இந்த உடல்’ என்ற தவறான அடையாளத்தைக் (தேகாத்ம புத்தியை) களைந்தால் மட்டுமே போதுமானது.

சத்குருவின் அருளால் இந்தத் தவறான அடையாளம் நீங்கப்பெறும்போது, ‘உள்வெளி’ என்றும் ‘புறவெளி’ என்றும் நாம் எழுப்பியிருந்த கற்பனைச் சுவர்கள் நொடியில் தகர்ந்து போகின்றன. குருவருளால் அந்த விழிப்பு நிகழும்போது ஏற்படும் எல்லையற்ற பெருவெளி நிலையைத் திருமூலர் தனது திருமந்திரத்தில் நேரடி அனுபவமாகப் பதிவு செய்கிறார்:

“நானும் நின் றேன்அவர் நாமமும் நின்றது
வானும் நின் றார்அவர் வைத்த பெருவெளி
ஊனும் நின் றார்உயிர் உள்ளே ஒடுங்கிடத்
தானும் நின் றான்அவர் தம்மை உணர்ந்தே.”
(திருமந்திரம் – குரு தரிசனம் / பெருவெளி)

மற்றொரு பாடலில், உடல் எனும் எல்லை கரைந்து தான் பெருவெளியாகவே மாறி நின்ற நிலையை இவ்வாறு வியக்கிறார்:
“வெளியைப் பிடித்து வெளியிடை வைத்தேன்
வெளியிடை வைத்த வெளியது வாய்நின்றேன்…”
(திருமந்திரம் – 2500)

முடிவுரை:
சத்குரு காட்டும் அருள்வழியில், சிற்றறிவாகிய தனிமனித உணர்வு (சிற்றம்பலம்) எல்லையற்ற பேரறிவு வெளியோடு (பேரம்பலம்) ஒன்றெனக் கலக்கும்போது, கனவு நிலையில் நாம் எவ்வித எத்தனமுமின்றி அனுபவிக்கும் அதே சுதந்திரம் நனவு நிலையிலும் நமது நிதர்சனமாக மாறுகிறது.

பானை உடைந்தாலும் உடையாவிட்டாலும் உள்ளிருக்கும் வெளி எப்போதும் பெருவெளியாகவே இருப்பது போல, வெளியினுள் உடல் தொடர்ந்து நடக்கும், செயல்படும், தனது இலக்குகளைச் சென்றடையும்—ஆனால் நீங்களோ எப்போதும் போலவே, அந்தப் பயணம் முழுவதும் விரிதலும் சுருங்குதலும் இல்லாத சலனமற்ற, நித்திய பெருவெளியாகவே நிலைத்திருப்பீர்கள்.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏

Leave a Reply