தத்துவமஸி : அதுவே நீ!

தத்துவமஸி — அதுவே நீ!
இந்துசமய வேத நூல்களில், வேதாந்தத்தின் ஆழ்ந்த பொருள்களை விளக்குவதற்காகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ள பகுதிகள் உபநிடதங்கள் எனப்படும். அவற்றில், வேதாந்தத்தின் சிகரமாக நான்கு மகாவாக்கியங்கள் போற்றப்படுகின்றன.

அவற்றுள், சாமவேதத்துடன் தொடர்புடைய சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில் இடம்பெறும் மகாவாக்கியம்:

“தத்துவமஸி” — तत् त्वम् असि
இதன் நேரான பொருள்:
தத் — அது
த்வம் — நீ
அஸி — இருக்கின்றாய்
அதாவது:
“நீ அதுவாக இருக்கின்றாய்.”

“அது” என்ற பதத்தின் விரிந்த பரிமாணம்:
இங்கே “அது” என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளையோ, உருவத்தையோ, தனி மனிதரையோ மட்டும் சுட்டுவதல்ல.

பெயரும் உருவமும் தோன்றுவதற்கு முன்பும், அவை மறைந்த பின்னரும் நிலைத்திருக்கும் அந்தப் பரம்பொருளைச் சுட்டும் பதமாக இதனை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

மானுடர் உள்ளிட்ட அனைத்து ஜீவராசிகளிலும், பெயர்–உருவ வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் விளங்குகின்ற தூய உணர்வே அந்த “அது”.

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் எனக் காலத்தின் மூன்று பரிமாணங்களிலும்; விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் என மனிதனின் மூன்று அனுபவ நிலைகளிலும் — மாறாமல் இருப்பது அந்த அடிப்படை உணர்வே.

ஒருவன் பிறந்து பெயர் சூட்டப்படுவதற்கு முன்பும், அவனுடைய பெயரும் உருவமும் மறைந்த பின்னரும், “இருத்தல்” எனும் உண்மை எஞ்சியிருக்கிறது.
அந்த எஞ்சியிருப்பதே — “அது”.

உண்மையும் அறியாமையும்:
மகான் ஸ்ரீ ஷிரடி சாய்பாபாவின் உபதேசங்களில் வலியுறுத்தப்படுவது போல, பரம்பொருள் பெயரும் உருவமும் கடந்த தூய உணர்வாக அனைத்து ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் விளங்குகிறது என்று ஆன்மீகமாகக் கருதலாம்.

ஆனால் மனிதன் தன்னுள் விளங்கும் அந்தத் தூய உணர்வை உணர்வதற்குப் பதிலாக, தற்காலிகமாகக் கிடைத்த ஒரு பெயரையே “நான்” என்று எடுத்துக்கொள்கிறான்.

“நான் இந்தப் பெயர்; இந்த உடல்; இந்த வாழ்க்கை” என்று தன்னை வரையறுத்துக் கொள்கிறான்.

இதனால், உண்மையில் நிலைத்திருப்பதை மறந்து, நிலையற்றதைத் தான் என்று கருதுகிறான்.

ஜீவன் முக்தனாகவே தான் உள்ளதை அறியாமல், பிறப்பு–இறப்பு எனும் சுழற்சியில் தான் சிக்கியிருப்பதாகத் தன்னைத் தானே கற்பித்துக்கொள்வது — விந்தையிலும் விந்தையாம்!

மெய்ஞ்ஞான அனுபவம்:
ஒருவன், “நான் இந்தப் பெயரும் உருவமும் அல்ல; இவற்றை அறிந்து கொண்டிருக்கும் தூய உணர்வே நான்” என்று உணரத் தொடங்கும்போது, “தத்துவமஸி” என்ற மகாவாக்கியத்தின் உண்மையான நோக்கம் அவனுக்குள் வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.

தான் தேடுகின்ற பரமாத்மா வேறெங்கோ இல்லை;

“அது” என்று தேடப்படுவது, “நான்” என்று அனுபவிக்கப்படுகின்ற தூய உணர்விலேயே விளங்குகிறது.

இதனைத் தாயுமான சுவாமிகள் தனது சிதம்பர ரகசியம் (ஆகாரபுவனம்) பாடலில் மிக அழகாகக் கூறுகிறார்:

“ஆனாலும் இதன்பெருமை எவருக்கு எவர் சொல்வார்
அதுவானால் அதுவாவர் அதுவே சொல்லும்.” — பாடல் 22

“அதுவானால் அதுவாவர்” —
அதைப் பற்றிப் பேசுவதால் மட்டும் அது விளங்காது.

அதுவாகவே ஆன அனுபவத்தில் தான், “அது” தன் பெருமையைத் தானே வெளிப்படுத்தும்.

இதுவே “தத்துவமஸி”யின் ஆன்மீக அழைப்பு:

நீ தேடும் பரம்பொருள் வேறல்ல.
நீயே அதுவாக இருக்கின்றாய்.

பெயருக்கு அப்பால்…
உருவத்திற்கு அப்பால்…
காலத்திற்கு அப்பால்…
நிலைகளுக்கு அப்பால்…
மாறாமல் விளங்கும் அந்தத் தூய உணர்வே “அது”.
அதுவே நீ!
தத்துவமஸி.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ். 🙏