Pranan + Nāmam = Prāṇāyāmam
All human beings function through three bodies, the gross body (physical body), the subtle body and the causal body.
The gross body is experienced in the waking state, the subtle body in the state of dreams and the causal body in the state of deep sleep. These three states are born and die in continuous cycles, and ordinary life is lived in their changing nature.
But besides these three, there is one eternal divine principle, one subtle body of pure consciousness that is ever-present in every being. It is constant and silently supports all states, without coming or going with them.
Throughout life human beings breathe in harmony with the gross, subtle and causal bodies. The mystery of Prāṇa, the life force that transcends these three states, represents a deeper enigma that remains largely unknown.
The difference between breathing exercises and Prāṇāyāma is important here.
Each breath naturally produces a sound. By the grace of the Guru, this sound is disclosed as the sacred Nāma (Divine Name). The conscious adjustment of the Nāma with the movement of Prāṇa makes them one. This is Prāṇāyāma, the true union of Prāṇa and Nāma.
Practices which merely control the breath, without the living consciousness of the Divine Name, are only breathing exercises. They may be beneficial for body and mind, but they do not reveal the deeper spiritual reality.
There is a great change when one lives in harmony with the ever-unchanging prana and its divine name instead of with the changing form and its assigned name. Gradually the ‘false I’ identifying with the waking, dreaming, deep sleep states and physical, subtle and causal bodies fades and disappears.
As this false identity falls away, one rests in the Fourth State (Turiya), beyond the changing experiences of waking, dreaming and deep sleep. This faint sense of individuality is finally overcome, even this one.
Then shines the highest reality, Pure Shivam. There is no longer a separate “I”. Only the eternal, self-luminous “I” remains, not as the individual ego, but as the one undivided Reality.
This is the True Self. Here is the one eternal “I am not, yet I am”.
Thiruchitrambalam 🙏
பிராணன் + நாமம் = பிராணாயாமம்
அனைத்து மனிதர்களும் ஸ்தூல உடல் (பௌதிக உடல்), சூட்சும உடல் மற்றும் காரண உடல் ஆகிய மூன்று உடல்களின் வழியாகவே இயங்குகிறார்கள்.
ஸ்தூல உடல் விழிப்பு நிலையிலும், சூட்சும உடல் கனவு நிலையிலும், காரண உடல் ஆழ்ந்த உறக்க நிலையிலும் அனுபவிக்கப்படுகின்றன. இந்த மூன்று நிலைகளும் தொடர்ச்சியான சுழற்சிகளில் தோன்றி மறைகின்றன; சாதாரண வாழ்க்கை இவற்றின் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் தன்மையிலேயே கழிகிறது.
ஆனால் இவை மூன்றையும் கடந்து, ஒவ்வொரு உயிரினத்திலும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு நித்தியமான தெய்வீகத் தத்துவம்—அதாவது தூய உணர்வின் ஒரு சூட்சும வடிவம்—உள்ளது. அது நிலையானது; இந்த நிலைகள் போன்று வருவதோ போவதோ இல்லாமல், அவை அனைத்தையும் அமைதியாகத் தாங்கி நிற்கிறது.
வாழ்நாள் முழுவதும் மனிதர்கள் ஸ்தூல, சூட்சும மற்றும் காரண உடல்களுடன் இசைவாகவே சுவாசிக்கிறார்கள். இந்த மூன்று நிலைகளையும் கடந்து நிற்கும் உயிர்ச்சக்தியான ‘பிராணனின்’ மர்மம், பெரும்பாலும் அறியப்படாத ஒரு ஆழமான புதிராகவே உள்ளது.
இங்கு சுவாசப் பயிற்சிகளுக்கும் பிராணாயாமத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம்.
ஒவ்வொரு சுவாசமும் இயல்பாகவே ஒரு ஒலியை எழுப்புகிறது. குருவின் அருளால், இந்த ஒலி புனிதமான ‘நாமம்’ (தெய்வீகப் பெயர்) என வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பிராணனின் இயக்கத்தோடு நாமத்தை உணர்வுப்பூர்வமாக இணைப்பது அவற்றை ஒன்றாக்கிவிடுகிறது. இதுவே பிராணாயாமம்—அதாவது பிராணனும் நாமமும் இணையும் உண்மையான நிலை.
தெய்வீக நாமத்தின் மீதான உயிருள்ள உணர்வு இல்லாமல், வெறும் சுவாசத்தை மட்டும் கட்டுப்படுத்தும் பயிற்சிகள் சாதாரண சுவாசப் பயிற்சிகளே ஆகும். அவை உடல் மற்றும் மனதிற்கு நன்மை பயக்கக்கூடும், ஆனால் ஆழமான ஆன்மீக உண்மையை அவை வெளிப்படுத்துவதில்லை.
மாறும் உருவத்துடனும் அதற்கு இடப்பட்ட பெயருடனும் வாழ்வதற்குப் பதிலாக, என்றும் மாறாத பிராணனுடனும் அதன் தெய்வீக நாமத்துடனும் ஒருவன் இணக்கமாக வாழும்போது பெரும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. படிப்படியாக, விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த உறக்க நிலைகள் மற்றும் ஸ்தூல, சூட்சும, காரண உடல்களுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் ‘போலி நான்’ மங்கி மறைந்துவிடுகிறது.
இந்தத் தவறான அடையாளம் நீங்கும்போது, விழிப்பு, கனவு மற்றும் ஆழ்ந்த உறக்கம் ஆகிய மாறிக்கொண்டே இருக்கும் அனுபவங்களைக் கடந்த ‘நான்காவது நிலையில்’ (துரிய நிலை) ஒருவர் நிலைபெறுகிறார். தனித்தன்மை பற்றிய அந்த மெல்லிய உணர்வும்—அதுவும் கூட—இறுதியில் கடந்து செல்லப்படுகிறது.
அப்போது மிக உயர்ந்த உண்மையான ‘தூய சிவம்’ பிரகாசிக்கிறது. அங்கே தனிப்பட்ட “நான்” என்று எதுவும் இருப்பதில்லை. தனிப்பட்ட அகங்காரமாக அல்லாமல், பிரிக்க முடியாத ஒரே உண்மையாக, நித்தியமான மற்றும் சுயம்-பிரகாசமான “நான்” மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.
இதுவே ‘உண்மையான ஆன்மா’ (True Self) ஆகும். இதோ அந்த நித்தியமான “நான் இல்லை, ஆயினும் நான் இருக்கிறேன்” என்பது.
திருச்சிற்றம்பலம்🙏
Aadesh 