Mentation and Meditation

Mentation and Meditation
“Thinking is mentation (thought and reasoning), but abiding as pure consciousness is not mentation; it is the very source of meditation.”
— Bhagavan Sri Ramana Maharshi, Atma Vichara Patikam, Verse 1

Ordinary thinking, reasoning, and even focused concentration belong to the realm of mentation. Even when the mind is gathered and fixed upon a single object, it remains a subtle form of mental activity and does not constitute true meditation.

In deep sleep, the mind becomes inactive and the awareness of the body is absent. Similarly, in the waking state, when one ceases to be distracted by external thoughts and keeps attention steadily anchored in the sense of bodily existence—the fundamental feeling of “I am”—this initially appears to be another form of mental effort.

However, with sustained practice, this attention deepens into the meditative awareness of Aham (“I”). In time, even this subtle activity subsides, and awareness naturally settles into its own source as pure Being.

In that supreme state of awareness, the mind relinquishes its separate activity and, along with the body-consciousness, dissolves into its origin. What remains is pure Existence-Consciousness—self-effulgent, changeless, and eternal.
Sri Gurubhyo Namah 🙏

“சிந்தனையும் தியானமும்”.
“சிந்தனை என்பது மனச் செயல் (எண்ணமும் பகுத்தறிவும்), ஆனால் தூய உணர்வாக நிலைத்திருப்பது மனச் செயல் அல்ல; அதுவே தியானத்தின் மூலமாகும்.”
— பகவான் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி, ஆத்ம விசார பதிகம், சுலோகம் 1

சாதாரண சிந்தனை, பகுத்தறிவு, மற்றும் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட கவனம் கூட மனச் செயல்பாட்டின் எல்லைக்குள் அடங்கும். மனம் ஒரு பொருளில் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்படும்போது கூட, அது மனதின் ஒரு நுட்பமான வடிவமாகவே உள்ளது, மேலும் அது உண்மையான தியானமாக அமைவதில்லை.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில், மனம் செயலற்றுப் போகிறது, மேலும் உடலைப் பற்றிய உணர்வு இருப்பதில்லை. அதுபோலவே, விழிப்பு நிலையில், ஒருவர் புற எண்ணங்களால் திசைதிருப்பப்படுவதை நிறுத்தி, உடல் இருப்பு என்ற உணர்வில்—”நான் இருக்கிறேன்” என்ற அடிப்படை உணர்வில்—கவனத்தை நிலையாக நிலைநிறுத்தும்போது, இது ஆரம்பத்தில் மற்றொரு வகையான மன முயற்சியாகத் தோன்றுகிறது.

இருப்பினும், தொடர்ச்சியான பயிற்சியின் மூலம், இந்தக் கவனம் ‘அஹம்’ (“நான்”) என்ற தியான உணர்வாக ஆழமாகிறது.  காலப்போக்கில், இந்த நுட்பமான செயல்பாடும் அடங்கி, விழிப்புணர்வு இயல்பாகவே தூய இருப்பாகத் தனது மூலத்தில் நிலைபெறுகிறது.

அந்த உன்னத விழிப்புணர்வு நிலையில், மனம் தனது தனிப்பட்ட செயல்பாட்டைக் கைவிட்டு, உடல்-உணர்வுடன் சேர்ந்து, அதன் மூலத்தில் கரைந்துவிடுகிறது. எஞ்சியிருப்பது தூய இருப்பு-உணர்வு—அதுவே சுய-ஒளிமயமானது, மாறாதது மற்றும் நித்தியமானது.
ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏