“Time Passes, Yet the Concept of Time Itself Exists in Absence”
Most people speak of “passing time” as though they are the ones moving through time. Yet from another perspective, what we call a lifetime is actually time moving through us. The body appears, grows, ages, and eventually disappears, while the flow of time continues uninterrupted.
In ordinary awareness, a person identifies with the body and thinks:
“I am spending my time in the world.”
But deeper inquiry raises a startling possibility:
“What if the world of change, birth, death, and becoming is sending me?”
The body becomes an instrument through which the cosmic process expresses itself. Existence appears through each form for a brief moment, gathers experience through it, and then allows it to dissolve. The individual says, “I am living my life,” while existence silently whispers, “I am living through this form.”
Many sages point beyond both viewpoints. They ask:
Who is aware of the body’s birth and aging?
Who notices the passage of time?
Who witnesses the changing stream of thoughts?
Does the witness age itself?
The body exists in time. Thoughts exist in time. The cycle of birth and death exists in time. Yet, the awareness that perceives all these changes seems to be timeless. It is present during childhood, adulthood, and old age, while the body and mind continually transform.
In that witnessing awareness, neither “I am passing time” nor “time is passing through me” is ultimately true. Both belong to the realm of change. The witness stands prior to both.
Human beings believe they are passing their time in the world. Yet the world of birth and death passes through every human body until it departs. The greatest surprise is that what we call “my life” may simply be existence expressing itself through a temporary form. Only the witnessing awareness remains untouched by the movement of time.
This insight can become a powerful invitation: to shift attention from the transient body-mind toward the timeless witness that silently observes the entire drama of existence.
Sri Gurubhyo Namaha 🙏
“காலம் கடந்து செல்கிறது, ஆயினும் காலம் எனும் கருத்தே இல்லாமலிருக்கிறது”
பெரும்பாலான மக்கள், தாங்களே காலத்தின் ஊடாகப் பயணிப்பது போல “காலம் கடந்து செல்வதைப்” பற்றிப் பேசுகிறார்கள். ஆயினும், மற்றொரு கண்ணோட்டத்தில், நாம் வாழ்நாள் என்று அழைப்பது உண்மையில் நம் ஊடாகப் பயணிக்கும் காலமாகும். உடல் தோன்றுகிறது, வளர்கிறது, முதுமையடைகிறது, இறுதியில் மறைந்துவிடுகிறது, ஆனால் காலத்தின் ஓட்டம் தடையின்றித் தொடர்கிறது.
சாதாரண விழிப்புணர்வில், ஒரு நபர் உடலுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு இவ்வாறு நினைக்கிறார்:
“நான் என் காலத்தை இவ்வுலகில் செலவிடுகிறேன்.”
ஆனால் ஆழமான விசாரணை ஒரு திகைப்பூட்டும் சாத்தியக்கூறை எழுப்புகிறது:
“மாற்றம், பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் உருவாதல் ஆகியவற்றின் இந்த உலகம் என்னை அனுப்பிக்கொண்டிருந்தால் என்ன?”
பிரபஞ்சச் செயல்முறை தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு கருவியாக உடல் மாறுகிறது. இருப்பு ஒவ்வொரு வடிவத்தின் வழியாகவும் ஒரு கணநேரத்திற்குத் தோன்றி, அதன் மூலம் அனுபவங்களைச் சேகரித்து, பின்னர் அதைக் கரைய அனுமதிக்கிறது. தனிநபர், “நான் என் வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்” என்கிறார், அதே சமயம் இருப்பு, “நான் இந்த வடிவத்தின் வழியாக வாழ்கிறேன்” என்று மௌனமாகக் கிசுகிசுக்கிறது.
பல ஞானிகள் இந்த இரண்டு கண்ணோட்டங்களுக்கும் அப்பால் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். அவர்கள் கேட்கிறார்கள்:
உடலின் பிறப்பையும் முதுமையையும் யார் அறிந்திருக்கிறார்கள்?
காலத்தின் ஓட்டத்தை யார் கவனிக்கிறார்?
மாறும் எண்ணங்களின் ஓட்டத்தை யார் காண்கிறார்?
அந்தக் காண்பவர் தானாகவே முதுமையடைகிறாரா?
உடல் காலத்தில் இருக்கிறது. எண்ணங்கள் காலத்தில் இருக்கின்றன. பிறப்பு-இறப்புச் சுழற்சி காலத்தில் இருக்கிறது. ஆயினும், இந்த மாற்றங்கள் அனைத்தையும் உணரும் அந்த விழிப்புணர்வு காலமற்றதாகத் தோன்றுகிறது. உடலும் மனமும் தொடர்ந்து உருமாறிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், அது குழந்தைப் பருவம், இளமைப் பருவம், மற்றும் முதுமைப் பருவம் என அனைத்திலும் நிலைத்திருக்கிறது.
அந்தக் காணும் விழிப்புணர்வில், “நான் காலத்தைக் கடந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்பதோ அல்லது “காலம் என் ஊடாகக் கடந்து செல்கிறது” என்பதோ இறுதியில் உண்மையல்ல. இரண்டுமே மாற்றத்தின் களத்தைச் சேர்ந்தவை. அந்தக் காண்பவர் இவ்விரண்டிற்கும் முன்பாக நிற்கிறார்.
மனிதர்கள் தாங்கள் இவ்வுலகில் தங்கள் காலத்தைக் கழித்துக் கொண்டிருப்பதாக நம்புகிறார்கள். ஆயினும், பிறப்பு-இறப்பு எனும் உலகம் ஒவ்வொரு மனித உடலையும் விட்டுப் பிரியும் வரை அதன் ஊடாகக் கடந்து செல்கிறது. நாம் “என் வாழ்க்கை” என்று அழைப்பது, ஒரு தற்காலிக வடிவத்தின் மூலம் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் இருப்பாக மட்டுமே இருக்கலாம் என்பதே மிகப்பெரிய ஆச்சரியமாகும். காணும் விழிப்புணர்வு மட்டுமே காலத்தின் இயக்கத்தால் தீண்டப்படாமல் நிலைத்திருக்கிறது.
இந்தப் புரிதல் ஒரு சக்திவாய்ந்த அழைப்பாக மாறக்கூடும்: நிலையற்ற உடல்-மனதிலிருந்து கவனத்தை மாற்றி, இருப்பின் முழு நாடகத்தையும் மௌனமாகக் கவனிக்கும் காலமற்ற சாட்சியை நோக்கிச் செல்ல.
ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏
Aadesh 