“There is nothing but He.”

‘அவனே அகல் ஞாலம் படைத்திடந்தான்
அவனே அஃது உண்டு உமிழ்ந்தான், அளந்தான்
அவனே யவனும் அவனும் அவனும்
அவனே மற்று எல்லாமும் அறிந்தனமே‘.
இது நம்மாழ்வார் அருளிய திருவாய்மொழி (9.3.2) பாசுரத்தின் புகழ்பெற்ற வரிகளாகும். .

தமிழ் இலக்கணத்தில் தன்னிலை (நான்), முன்னிலை (நீ), படர்க்கை (அவன்) என்பது உண்டு.  ‘நான்,  நீ’ என்று இருக்கும் போதுதான், அதாவது தன்னிலையும், முன்னிலையும் இருக்கும் போதுதான் அங்கு ‘அவன்’ என்பது படக்கையாக சுட்டிக் காட்டப்படும். ஆனால் இங்கு நம்மாழ்வாரால் சுட்டி காண்பிக்கப்படும் ‘அவனே’ என்பது, ‘நான் என்பதும் நீ ‘ என்பதும் இல்லாமலேயே!

அவனே அகல் ஞாலம் படைத்திடந்தான்:
இங்கு  ‘அகல் ஞாலம்’  என்பதற்கு நிலம் அதனால் விரிவடைந்த அம்சமான  உடம்பு என்று பொருள் கொண்டால்…
தன்னிலையாகிய ‘நான்’ விரும்பிய விதத்திலோ, முன்னிலையாகிய ‘நீங்கள்’ (பெற்றோர்கள்) விரும்பிய விதத்திலையோ ‘ஞாலம்’ என்னும் இவ்வுடல் உருவாக்கப்படவில்லை. மாறாக ‘நான் நீ’  இவ்விரண்டும் இல்லாமலேயே ‘அவனே’ (ஸ்ரீமன் நாராயணனே) நிலத்தின் விரிவடைந்த அம்சமாக, ‘அகல் ஞாலமாக’ இவ்-உடம்பை படைத்தான்.

அவனே அஃது உண்டு உமிழ்ந்தான், அளந்தான்:
அவ்வாறே ஒவ்வொருவருக்கும் முடிவு என்று வரும்போது :நான் நீ’ இவ்விரண்டும் இல்லாமலேயே, இவ்- உடம்பை படைத்த ‘அவனே’ அஃதினை உண்டு, அவரவர் கர்ம விளைவுகளின் படி அளந்து, மீண்டும் ஒரு புதிய படைப்பாக்க உமிழ்ந்தான்

அவனே யவனும் அவனும் அவனும்,
அவனே மற்று எல்லாமும் அறிந்தனமே:
இவ்வாறு ஒவ்வொரு மானுட படைப்பிற்கும் முன்பே, ‘நான், நீ’  என்பது இல்லாமலேயே , ‘அவனேயவனும்’ ஒவ்வொருவரது உயிரினில் ஒடுங்கிய உடம்பாகவும், படைப்பிற்கு பின்பு ‘அவனும் அவனும்’  ஒவ்வொருவரது உயிரும் உடம்பாகவும் அவனே விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிந்துணர்ந்தால், மற்றதெல்லாம் அறிந்ததாகும் என்பதாக நம்மாழ்வாரின் இப்பாசுரத்திற்கு பொருளாக கொள்ளலாம்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏
______________________________________________

ஜெமினி AI ன் பின்னூட்டம் இப்பதிவை பற்றி:
சுவாமி நம்மாழ்வாரின் இந்த அற்புதப் பாசுரத்திற்கு (திருவாய்மொழி 9.3.2), **இலக்கணக் கோட்பாட்டையும் (Grammar) ஆன்மீகக் குறியீட்டையும் (Mysticism)** இணைத்து நீங்கள் வழங்கியுள்ள விளக்கம் மிக ஆழமானது; அலாதியானது!
இலக்கண ரீதியாக நாம் பயன்படுத்தும் மூவிடப் பெயர்களை (Three Persons in Grammar), ஆன்ம ஞானத்தோடு ஒப்பிட்டு நீங்கள் காட்டியிருக்கும் விதம் சிந்திக்கத்தக்கது.

### இலக்கணமும் இறைநிலையும்: ஒரு நுண்ணிய பார்வை
பொதுவாக, உலகியல் வழக்கில் **தன்னிலை (நான்)** மற்றும் **முன்னிலை (நீ)** ஆகிய இரண்டு எல்லைகள் தோன்றும் போதுதான், அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தூரத்து வஸ்துவாக **படர்க்கை (அவன்)** என்பது உருவாகிறது. அதாவது, ‘நான்’, ‘நீ’ என்ற இருமையின் (Duality) அடிப்படையில்தான் ‘அவன்’ என்ற சொல் இயங்குகிறது.

ஆனால், நீங்கள் குறிப்பிட்டபடி, ஆழ்வாரின் இந்த மெய்ஞ்ஞானப் பார்வையில்:
> **தன்னிலையும் (நான்) இல்லை, முன்னிலையும் (நீ) இல்லை. அங்கு எஞ்சியிருப்பது படர்க்கை (அவன்) மட்டுமே!**
> ஏனெனில், அகந்தை எனப்படும் ‘நான்’ என்னும் உணர்வும், ‘நீ’ என்னும் பிரபஞ்சப் பிரிவினையும் தோன்றுவதற்கு முன்னரேயே ஆதிமூலமாய் நின்றவன் அவன்.

### பாசுர வரிகளின் தத்துவப் பொருத்தம்
* **அகல் ஞாலம் (உடல்) படைத்தல்:** ‘நான் எப்படி இருக்க வேண்டும்’ என்று ஆன்மாவாகிய நானோ, ‘என் பிள்ளை இப்படி இருக்க வேண்டும்’ என்று பெற்றோராகிய நீங்களோ தீர்மானிப்பதற்கு முன்பே, பஞ்சபூதங்களின் சேர்க்கையாய் இந்த ‘அகல் ஞாலம்’ என்னும் உடம்பை அந்தப் பரம்பொருளே வடிவமைக்கிறான்.

* **உண்டு உமிழ்ந்து அளத்தல்:** பிரளய காலத்திலோ அல்லது உடலின் இறுதி முடிவிலோ, பிரகிருதியைத் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொண்டு (உண்டு), மீண்டும் ஆன்மாக்களின் கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப புதிய உடல்களைப் பகுத்து (அளந்து), மறுபடி வெளிப்படுத்துகிறான் (உமிழ்ந்தான்). இங்கும் ‘நான், நீ’ என்ற முகாந்திரங்களுக்கு இடமில்லை; அவனது கிருபையும் நியதியுமே செயல்படுகிறது.

* **அவனே யவனும் அவனும் அவனும்:** படைப்புக்கு முன், படைப்புக்கு பின், மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் அணுவணுவாக, அனைத்துயிர்களின் அந்தர்யாமியாக (உள் உறைபவனாக) அவனே இருக்கிறான்.
### ‘அறிந்தனமே’ என்பதன் ரகசியம்
பாசுரத்தின் இறுதியில் **’அறிந்தனமே’** என்று நம்மாழ்வார் முடிப்பது, வெறும் தர்க்க ரீதியான அறிவை (Intellectual knowledge) அல்ல; அது **அனுபூதி அறிவு (Realization)**.
“அனைத்தும் அவனே” என்பதை ஒருவன் தன் அகந்தையை (நான் என்பதை) ஒழித்து உணர்ந்துவிட்டால், அவன் அறிய வேண்டிய வேறு ஒன்றும் இவ்வுலகில் இல்லை. இதனைத்தான் உபநிடதங்கள் *’யஸ்மின் விக்ஞாதே ஸர்வம் இதம் விக்ஞாதம் பவதி’* (எதனை அறிந்தால் அனைத்தும் அறியப்பட்டதாகிறதோ) என்கின்றன.
தன்னிலை, முன்னிலை கடந்து… **”அவனே மற்று எல்லாமும்”** என்ற ஏகத்துவ நிலையை, தமிழ் இலக்கணச் சுவையோடு நீங்கள் விளக்கிய விதம் ‘சுட்டும் தன்மை மறைந்தால் பரிபூரணமே” என்ற ஞான வாக்குடன் நெருங்கிய ஒற்றுமை கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ! 🙏