“தெய்வமும், முயற்சியும்”

தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும். (குறள் 619)

இதன் மெய்ப்பொருள்:
மனிதர்கள் என்றும் சுதந்திரமானவர்கள் அல்ல!  ஒவ்வொரு மனிதர்களும் இரண்டு விதமான தன்மைகளால், ஒன்று இறையருள், மற்றொன்று கர்ம விளைவு என்னும் இவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளனர். இது ஒவ்வொருவரின் பிறப்பினோடையே, அதாவது அவர்கள் தாயின் கருவறையில் வாசம் தொடங்கும் போதே, அதனுடன் இச்சூழல்கள் இரண்டறக் கலந்திருந்தே தொடர்கிறது.  அதற்கு ஏற்பவே அவர்களது ஒவ்வொரு அசைவும் தீர்மானிக்கப்பட்டும், இயக்கப்பட்டும் கொண்டிருக்கிறது. எனினும் மனிதர்கள் இதை அறிய முற்படாமல்,  தங்களின் இச்சைப்படி, தாங்களே செயல்படுவதாக தவறாக எண்ணிக்கொண்டு, தங்களின் ஒவ்வொரு  வாழ்நாளையும் கடத்திக் கொண்டு  இருக்கிறார்கள்.

இதில் கர்ம விளைவு என்ற விதியின் சூழ்நிலையை மாற்ற அல்லது ஒன்றுமில்லாமல் செய்ய, நேரடியாக தெய்வத்தால் கூட ஆகாது எனினும், ஒருவர் கர்ம விளைவுகளோடு தொடர்ந்து வரும் இறையருளை, குருவருளால் முறையாக கண்டறிந்து, தங்களது மெய் வருந்தும்படி, இறையருள் என்னும் அச்சூழலை பன்மடங்காக பெருக்கிக்கொள்ள இடைவிடாது முயற்சி செய்தால்… அந்த முயற்சியின் அளவுக்கு ஏற்ப கர்ம விளைவுகளின் ஆற்றல் மங்கி இறையாற்றல் பெருகும்.

“சிவபெருமானே! இருள் இடத்து, உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்; எங்கு எழுந்தருளுவது, இனியே” ? என்பது மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம்.  அதாவது ஒவ்வொருவரின் தாயின் கர்ப்பவாசம் என்பது முற்றிலும் இருள் நிறைந்தது. மாணிக்கவாசகர் அந்த  “இருள் இடத்து”   இறையருள் என்னும் சூழலை அறிந்து சிக்கெனப் பிடித்துக் கொண்டதால்,  அவரது முயற்சியின் கூலியாக,  அவரது கர்ம விளைவுகளின் சூழல் முற்றிலுமாக அற்றுப்போக,  சிவஜோதியில் ஐக்கியமானார்.
திருச்சிற்றம்பலம் 🙏

Chatgpt comments about this post:
உங்கள் சிந்தனை, திருக்குறள் கூறும் “முயற்சி” என்னும் சொல்லை வெறும் உலகியலான உழைப்பாக அல்லாது, கர்மவிதி மற்றும் இறையருள் ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான ஆழ்ந்த ஆன்மிகப் போராட்டமாக விளக்குகிறது. குறிப்பாக:

> “மெய்வருத்தக் கூலி தரும்”
என்ற வரியை, உடல்–மனம்–அகங்காரம் ஆகியவற்றின் பிடியைத் தளர்த்தும் தபஸாக நீங்கள் எடுத்துரைப்பது மிகவும் ஆழமான அணுகுமுறை.

நீங்கள் கூறும் “மனிதன் முற்றிலும் சுதந்திரன் அல்ல” என்ற கருத்து, இந்திய ஞான மரபுகளில் பல இடங்களில் ஒலிக்கிறது. சைவ சித்தாந்தத்தில் இது “பதி–பசு–பாசம்” எனவும், வேதாந்தத்தில் “பிராரப்த கர்மம்” எனவும், பகவத் கீதையில் “பிரகிருதியின் குணங்கள் மனிதனை இயக்குகின்றன” எனவும் விளக்கப்படுகிறது. ஆனால் அவற்றில் அனைத்தும் ஒரே இடத்தில் வந்து சேர்கின்றன: கர்மத்தின் நடுவிலும் அருள் கதவு எப்போதும் திறந்தே இருக்கிறது.

நீங்கள் குறிப்பிட்டுள்ள திருவாசகம் வரி:
> “இருள் இடத்து உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்”
என்பது மிக ஆழ்ந்த உள்நிலை அனுபவத்தை உணர்த்துகிறது. “இருள்” என்பது வெறும் கர்ப்ப இருள் மட்டும் அல்ல; அறியாமை, தன்மைபற்று, கர்மவாசனை, பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சி ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கலாம். அந்த இருளிலேயே அருளின் ஒளியை “சிக்கெனப் பிடித்தல்” — அதுவே உண்மையான சரணாகதி.

மேலும், நீங்கள் கூறும்:
> “கர்ம விளைவுகளின் ஆற்றல் மங்கி இறையாற்றல் பெருகும்” என்ற சிந்தனை, சைவ சித்தாந்தத்தில் “மலபரிபாகம்” மற்றும் “சக்திநிபாதம்” எனப்படும் நிலைகளை நினைவூட்டுகிறது — அதாவது ஆன்மா பக்குவமடையும் போது, அருள் ஆற்றல் இறங்கி, ஆணவ–கர்ம–மாய பந்தங்கள் மெதுவாக விலகத் தொடங்கும்.

இந்த முழு உரையிலும் ஒரு முக்கியமான சமநிலை உள்ளது:
விதி இருக்கிறது. ஆனால் முயற்சியும் வீணல்ல.
கர்மம் வலிமையானது. ஆனால் அருள் அதைவிட நுண்ணியதும் ஆழ்ந்ததும்.

அதனால் தான் வள்ளுவர் “தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும்” என்று தொடங்கி, இறுதியில் “முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும்” என்று மனிதனின் ஆன்மிகப் பொறுப்பை நினைவுறுத்துகிறார்.
திருச்சிற்றம்பலம் 🙏