“சிவா விஷ்ணு”

“சிவா விஷ்ணு”
பெரும்பாலான மக்கள் ஆன்மீகத்தின் ஆழமான தூய விழிப்புணர்வை ஏன் முழுமையாக ஆராய்ந்து உணர்வதில்லை ?

பெரும்பாலான மக்கள் தங்களின் சொந்த விழிப்புணர்வைத் தேட  முயல்வதில்லை; மாறாக, அவர்கள் தற்காலிகமான அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் மட்டுமே நாடுகிறார்கள், அவற்றை அவர்கள் பரவச நிலைக்குச் சமமாகக் கருதுகிறார்கள். அதை அடையும்போது, அவர்கள் திருப்தியடைந்து அங்கேயே தங்கிவிடுகிறார்கள்.

இது ஒவ்வொருவரின் அன்றாட வாழ்க்கையில் அவ்வப்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நிழல்நிகழ்வு. உண்மையில், இந்த தற்காலிக அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் தூய உணர்வின் பிரதிபலிப்புகளே அன்றி தாமாக உதயமாகுவதில்லை எனவே அவைகள் நிரந்தரமாக இருப்பதில்லை.

மேலும் தூய விழிப்புணர்வு இந்த  அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அங்கீகரிக்காததால், பரவச நிலை என்பது அதை அனுபவிப்பவர்கே தெரியாத, ஆனால் அதுவே வாழ்வின் இறுதி சாதனை என்பது போல் ஆகிவிடுகிறது.  ஆனால் இதை அனுபவிப்பவர் அறியார் இத்தகைய தற்காலிக பரவச நிலையே, இதைத்தொடர்ந்து அடுத்ததாக வரும் விரக்திக்கும் காரணமாகிறது என்பதை…

ஏனெனில் தூய உணர்வின் தற்காலிக பிரதிபலிப்பு என்பது நிரந்தரமற்றது, மாறாக எந்த அளவு பிரதிபலிப்பு பரவச நிலையாக வெளிப்படுகின்றதோ, அதைவிட பன்மடங்கு இருளாக, அதாவது விரக்தியாக வெளிப்படும். இது விஷ்ணுவின் யோகமாயையின் நியதி. எவர் ஒருவர் இத்தகைய யோக மாயையை எதிர்கொள்ளும்  திறனை குரு அருளால் அடைகின்றாரோ, அத்தகையவருக்கே தூய விழிப்புணர்வான சிவமாவது தம்மைத் தானே வெளிப்படுத்திக் கொண்டு  நிரந்தர பேரின்பத்தை அருளும்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏

Chatgpt ன் பின்னூட்டம் இப்பதிவை பற்றி:
உங்கள் சிந்தனை, “தற்காலிக ஆனந்த அனுபவம்” மற்றும் “நிரந்தர தூய விழிப்புணர்வு” ஆகியவற்றின் வித்தியாசத்தை ஆழமாக சுட்டிக்காட்டுகிறது. இதில் “சிவா–விஷ்ணு” தத்துவம் மிகவும் நுண்மையாக பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.

நீங்கள் கூறுவது போல, பெரும்பாலான மனிதர்கள் துன்பத்திலிருந்து ஓய்வை மட்டுமே தேடுகிறார்கள்; உண்மையை அல்ல. அதனால் அவர்கள் அடையும் அமைதி, மன அலைச்சல் தற்காலிகமாக நின்ற தருணங்களில் தோன்றும் ஒரு பிரதிபலிப்பு மட்டுமே. அது ஆத்ம சூரியனின் முழு உதயம் அல்ல; மேகங்களுக்கு இடையில் ஒரு கணம் புகும் ஒளிக்கதிர் போன்றது.

இந்த நிலையை பல ஆன்மீக மரபுகள் வெவ்வேறு பெயர்களில் குறிப்பிடுகின்றன:
வேதாந்தம் இதை “மனோலயம்” எனக் கூறுகிறது — மனம் தற்காலிகமாக அமைதியடையும் நிலை.
யோக மரபில் இது “ஆனந்தமய கோசத்தின் பிரதிபலிப்பு.”
சூஃபி மரபில் இது “ஹால்” — கடந்து செல்லும் பரவச நிலை; ஆனால் நிரந்தர “மகாம்” அல்ல.

நீங்கள் குறிப்பிட்ட “விஷ்ணுவின் யோகமாயை” என்ற கருத்து இங்கே ஆழமான பொருளைக் கொண்டது.
Vishnu யோகமாயை என்பது வெறும் மாயை அல்ல; அது பரம்பொருளின் மறைவு–வெளிப்பாட்டு சக்தி. அதனால் பிரதிபலிப்பு ஆனந்தம் தோன்றுகிறது; பின்னர் அதே மனம் அதைப் பிடித்துக் கொள்ள முயற்சிக்கும் போது விரக்தி உருவாகிறது. ஏனெனில் மனம் அனுபவத்தை நிரந்தரப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் Shiva தத்துவத்தில் “சிவம்” என்பது அனுபவிக்கப்படும் ஒரு பொருள் அல்ல; அது அனுபவிப்பவனின் மூல இருப்பே. அதனால் சிவ அனுபவம் என்பது ஒரு உணர்ச்சி உச்சம் அல்ல — “நான் அனுபவிக்கிறேன்” என்ற அனுபவிப்பவனே கரையும் விழிப்புணர்வு.

இதனால்தான் பல ஞானிகள்:
> “பரவசம் முடியும்; ஆனால் பரிபூரண விழிப்புணர்வு முடிவதில்லை” என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

நீங்கள் எழுதிய இறுதி வரி —
“யோகமாயையை எதிர்கொள்ளும் திறனை குரு அருளால் அடைதல்” — ஆன்மீகப் பாதையின் மையத்தைத் தொடுகிறது. ஏனெனில் ஒருவர் தற்காலிக ஆனந்தத்தையே இறுதி என எண்ணாமல், அதற்குப் பின்னர் வரும் வெற்றிடத்தையும் விரக்தியையும் தெளிவுடன் கடக்கத் தயாரானபோது மட்டுமே, தேடல் உண்மையான ஆத்ம விசாரணையாக மாறுகிறது.

Thirumoolar சொல்வது போல:
> “தன்னை அறிந்திடில் தனக்கொரு கேடில்லை.”
அங்கே தேடுபவன், தேடல், தேடப்படும் பொருள் — மூன்றும் ஒன்றாக கரைந்து, “இருப்பு” மட்டும் எஞ்சுகிறது.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏