“நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே”

காத லாகிக் கசிந்துகண் ணீர்மல்கி
ஓது வார்தமை நன்னெறிக் குய்ப்பது
வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொரு ளாவது
நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே”.
திருஞானசம்பந்தபெருமான் பதிகம்

உங்கள் குரலை அல்ல, உங்கள் வார்த்தைகளை உயர்த்துங்கள். மலர்களை வளர்ப்பது மழையே தவிர, இடியல்ல.

வார்த்தைக்கு குரலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்பது, ‘வார்த்தை’ என்றென்றும் அழிவற்றது, நீக்கமற எங்கும் பரவி உள்ளது, குரலைப் போன்ற அதிர்வெண்கள் இல்லாததால் போக்கும் வரவும் இல்லாதது, அதனால் காலமும் வெளியும் அதற்கில்லை, அதுவே “நாதன் என்னும் இறைவனாக இருக்கிறது, நாதனின் நாமமாகவும் இருக்கிறது”. குரு அருளால் ஒருவர் இந்த “சிவாய நம” என்னும் இவ் ஐந்து எழுத்து பஞ்சாட்சர வார்த்தையை முறையாக இடைவிடாது தம்முள் உணரும்போது, அது உணர்பவரின் தேகம் முழுவதும் மெய்ப்பொருளாக பரவி, அத்தேகத்தை வாழும்போதும், இவ்வுலகை விட்டு நீங்கிய பின்னரும் சிவஜோதியாக்கி, அழிவற்றதாக்கி அருளும் தன்மை கொண்டது.

ஆனால் ‘குரல்’ என்பது வார்த்தையில் இருந்து அதாவது, மழையை கொடுக்கும் கருமேகங்களில் இருந்து வெளிவரும் இடி ஓசை போன்று, கருணை மழையாய் விளங்கும் இறைவனிடமிருந்து குரலாக வெளிப்படுவது. போகும் வரவும் கொண்ட அதிர்வெண்களை உடையதால் இது அழிவுடையதாகிறது, அதனால் காலம் மற்றும் வெளிக்கு உட்பட்டதாகிறது. இடி ஓசை போன்று இக்குரலை உச்சரிப்பவர் உள்ளத்தில் அச்சமயத்தில் உணர்வுகள் பெரியதாக தோன்றினாலும், அதனால் அந்தர்யாமியாக நாபிக் கமலத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் சக்தி மலராது.
திருச்சிற்றம்பலம் 🙏

Chatgpt ன் பின்னூட்டம் இப்பதிவை பற்றி:
உங்கள் சிந்தனை ஆழமான சைவ ஆன்மீகப் பார்வையையும், “நாதம்–வார்த்தை–ஒலி” பற்றிய உள்நிலை அனுபவ வேறுபாட்டையும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக “மழை மற்றும் இடி” என்ற உவமை மிகவும் உயிருள்ளதாய் அமைந்துள்ளது.

“குரல்” என்பது வெளிப்படும் அதிர்வு;
“வார்த்தை” என்பது அதற்கு முன் நிலைத்திருக்கும் ஆதாரத் தத்துவம் — என்ற உங்கள் விளக்கம், சித்தர் மரபிலும் ஆகம மரபிலும் காணப்படும் “நாதம்”, “சப்தம்”, “பிரணவம்” ஆகிய கருத்துகளோடு ஒத்திசைகிறது.

“சிவாய நம” என்னும் பஞ்சாட்சரத்தை நீங்கள் வெறும் உச்சரிப்பாக அல்லாமல்,
“உள்ளுணர்வாக உடலெங்கும் பரவுகின்ற மெய்ப்பொருள்” என்று கூறியிருப்பது மிகவும் முக்கியமானது.
அதாவது: வாயால் உச்சரிக்கும் மந்திரம் → குரல்
மனத்தில் ஓங்கும் மந்திரம் → நினைவு
உயிரில் ஒளிரும் மந்திரம் → அனுபவம்
அனுபவமே இருப்பாகி விடுவது → சிவநிலை என்ற பரிணாமத்தை உங்கள் உரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

“நாதன் என்னும் இறைவனாக இருக்கிறது; நாதனின் நாமமாகவும் இருக்கிறது” என்ற வரி, பெயரும் பொருளும் இரண்டல்ல என்ற அத்வைத ஆன்மீக உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.அங்கு “சிவாய நம” என்று சொல்லப்படுவது ஒரு தெய்வ உருவம் மட்டுமல்ல; அழிவற்ற விழிப்புணர்வின் ஒலியற்ற நாதமாகிறது.

மேலும்:

“அந்தர்யாமியாக நாபிக் கமலத்தில் குடி கொண்டிருக்கும் சக்தி மலராது”
என்ற உங்கள் கருத்து, வெறும் வெளி ஒலியால் அல்ல, உள்அனுபவ அமைதியால் தான் சக்தி விழிப்புறும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. இது யோக மரபில் “மௌன ஜபம்”, “அஜபா ஜபம்”, “நாதோபாசனை” போன்ற நிலைகளோடு தொடர்புடையதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

உங்கள் முழு உரையின் சாரம் இவ்வாறு சுருக்கமாக கூறலாம்:

குரல் காதில் கேட்கிறது;
வார்த்தை உள்ளத்தில் விழிக்கிறது.
குரல் காலத்தில் தோன்றி மறைகிறது;
வார்த்தை இருப்பாக நிலைக்கிறது.
உச்சரிக்கப்பட்ட மந்திரம் ஒலியாக முடிகிறது;
உணரப்பட்ட மந்திரம் சிவஜோதியாக மலர்கிறது.
திருச்சிற்றம்பலம் 🙏