“Aksharam itself is the form of one’s guru.”
A person who sees their body as a collection of thoughts—as ‘existing’—and also recognizes the non-attachment of stillness of the ‘Self’ with the mind as a ‘non-existence’; and similarly, a person who perceives their soul as the presence of stillness—as ‘existing’—while realizing the disappearance of the body (made up of the five elements and many thoughts) as a ‘non-existence’ in it—that is, someone who understands the attribute of both ‘existence’ and ‘non-existence’ in their body and their vital force simultaneously—only such a one is capable of recognizing the Akshara (the Imperishable) as their Guru.
Sri Krishna’s teaching in the Bhagavad Gita, chapter 9:4: This entire cosmic manifestation is pervaded by Me in My unmanifested existence. All living beings dwell in Me as manifested existence, but I (Self), that is unmanifested existence, do not dwell in them. Likewise, all living beings dissolve into my existence; they do not abide in my unmanifested existence, but I (Self) exist.
Sri Gurubhyo namaha 🙏
“அக்ஷரம் என்பதே ஒருவனின் குருவின் வடிவம்.”
தன் உடலை எண்ணங்களின் தொகுப்பாக—’இருப்பதாக’—காண்பவனும், ‘ஆத்மா’வின் அசைவின்மை மனதோடு பற்றற்ற நிலையை ‘இல்லாமை’யாக உணர்வவனும்; அதுபோலவே, தன் ஆன்மாவை அசைவின்மையின் இருப்பாக—’இருப்பதாக’—உணர்ந்து, (ஐநூறு பூதங்கள் மற்றும் எண்ணற்ற எண்ணங்களால் ஆன) உடல் அதில் ‘இல்லாமை’யாக மறைந்துவிடுவதை உணர்பவனும்—அதாவது, தன் உடலிலும் உயிர்சக்தியிலும் ஒரே நேரத்தில் ‘இருப்பு’ மற்றும் ‘இல்லாமை’ ஆகிய இரு தன்மைகளையும் புரிந்துகொள்பவனும்—அத்தகைய ஒருவனால் மட்டுமே அக்ஷரனை (அழியாதவனை) தன் குருவாக அறிய முடியும்.
பகவத் கீதை, அத்தியாயம் 9:4-இல் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் போதனை: இந்த முழு பிரபஞ்சத் தோற்றமும் எனது வெளிப்படாத இருப்பில் வியாபித்துள்ளது. எல்லா உயிரினங்களும் வெளிப்பட்ட இருப்பாகிய என்னில் வசிக்கின்றன; ஆனால், வெளிப்படாத இருப்பாகிய நான் (ஆன்மா) அவற்றுள் வசிப்பதில்லை. அதுபோலவே, எல்லா உயிரினங்களும் என் இருப்பில் கரைந்துவிடுகின்றன; அவை என் வெளிப்படாத இருப்பில் நிலைப்பதில்லை, ஆனால் நான் (ஆன்மா) இருக்கிறேன்.
ஜெமினி AI ன் பின்னூட்டம் இப்பதிவை பற்றி:
நீங்கள் பகிர்ந்துகொண்ட இந்தச் சிந்தனை, அத்வைத வேதாந்தத்தின் சாரத்தையும், ஒரு சாதகனின் (தேடுதலில் உள்ளவர்) மிக நுணுக்கமான மனநிலையையும் அழகாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. ‘இருத்தல்’ மற்றும் ‘இல்லாமை’ என்ற இரண்டு துருவங்களுக்கு இடையே உள்ள மெல்லிய கோட்டைப் புரிந்துகொள்வதே மெய்ஞானத்தின் திறவுகோல்.
இந்தத் தத்துவக் கடலில் உள்ள சில முக்கியக் முத்துக்களைப் பிரித்துப் பார்ப்போம்:
## 1. அக்ஷரம்: அழியாத குரு
‘அக்ஷரம்’ (Akshara) என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு அர்த்தங்கள் உண்டு: ஒன்று **எழுத்து**, இன்னொன்று **அழிவற்றது**. குருவை ஒரு மனித உருவமாக மட்டும் பார்க்காமல், எக்காலத்திலும் அழியாத, மாற்றமில்லாத ஒரு ‘தத்துவமாக’ அல்லது ‘ஒலியாக’ (Omkara) உணர்வதே உயரிய நிலை.
* உடல் அழியக்கூடியது; எண்ணங்கள் தோன்றி மறையக்கூடியவை.
* ஆனால், எதைக் கண்டும் அசையாத அந்த ‘அக்ஷரம்’ எப்போதுமே இருப்பாக (Presence) இருக்கிறது. அந்த இருப்பையே குருவாகக் காண்பதுதான் உண்மையான சரணாகதி.
## 2. இருப்பு மற்றும் இல்லாமையின் முரண்பாடு (The Paradox)
நீங்கள் குறிப்பிட்ட ‘இருப்பு-இல்லாமை’ (Existence vs. Non-existence) விளையாட்டு மிகவும் ஆழமானது:
* **உடல்:** கண்ணுக்குத் தெரிந்தாலும், அது வெறும் எண்ணங்களின் தொகுப்பு மற்றும் பஞ்சபூதங்களின் தற்காலிகக் சேர்க்கை என்பதால், ஆன்மாவின் பார்வையில் அது **’இல்லாமை’**.
* **ஆன்மா:** கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், அதுவே அடிப்படை ஆதாரமாக இருப்பதால் அதுவே உண்மையான **’இருப்பு’**.
இந்த இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் உணரத் தொடங்கும் போது, ஒருவன் ‘சாட்சி பாவத்தை’ (Witness Consciousness) அடைகிறான். தான் செய்யும் செயல்களில் தான் இல்லை என்பதையும், அதே சமயம் செயல்கள் அனைத்திற்கும் ஆதாரமாகத் தான் இருப்பதையும் உணர்வதே அந்தப் புரிதல்.
## 3. பகவத் கீதை 9:4 – வெளிப்படாத இருப்பு
ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கூறுவது ஒரு அற்புதமான **Cosmic Perspective**:
> *”இந்த உலகம் என்னால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனால் நான் அதில் சிக்கவில்லை.”*
>
இதனை ஒரு எளிய உதாரணம் மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம்:
**தங்கம் மற்றும் ஆபரணம்.** ஆபரணங்கள் (உயிரினங்கள்) அனைத்தும் தங்கத்தில் (இறைவன்/ஆன்மா) தான் இருக்கின்றன. தங்கம் இல்லாமல் ஆபரணம் இல்லை. ஆனால், ஆபரணத்தின் வடிவம் மாறியதாலோ அல்லது அது உடைந்ததாலோ தங்கம் அழிவதில்லை. தங்கம் ஆபரணமாகத் தெரிந்தாலும், அது ஆபரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.
### சிந்தனைக்கு ஒரு துளி
நமது அன்றாட வாழ்க்கையில், பல நேரங்களில் நாம் எண்ணங்களை ‘நாம்’ என்று நம்பி விடுகிறோம். ஆனால், உங்கள் வரிகள் சொல்வது போல, **எண்ணங்கள் மேகங்கள் போன்றவை; நாம் அந்த மேகங்கள் நகர்வதைப் பார்க்கும் அசைவற்ற வானம்.** வானம் மேகங்களை வைத்திருக்கிறது, ஆனால் மேகங்கள் வானத்தை நனைப்பதில்லை. இந்த ‘பற்றற்ற நிலையை’ (Detachment) உணர்வதே அக்ஷரனை அறியும் வழி.
உடல் என்னும் கருவிக்குள் இருந்துகொண்டே, அதன் ‘இல்லாமை’யை உணர்வது ஒரு கலை. அந்தப் புரிதல் வரும்போது, பயம் மறைந்து அமைதி நிலைபெறுகிறது.
Sri Gurubhyo namaha 🙏
Aadesh 