“inner space vs. outer place”

“inner space vs. outer place”
During deep sleep, our body aligns with inner space, allowing the mind to be free from thoughts and become still. In contrast, when we are awake, our body interacts with the external environment, which enables our mind to engage in continuous thinking. And so if one has the skill to float his body always in the inner space instead and thereby keep the outer place’s impact out, he will be in the stillness for ever.

“அகவெளி மற்றும் புறவெளி”.
ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் போது, நமது உடல் அகவெளியுடன் தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறது. இது மனதை எண்ணங்களிலிருந்து விடுவித்து, அமைதியடையச் செய்கிறது. இதற்கு மாறாக, நாம் விழித்திருக்கும்போது, நமது உடல் புறச் சூழலுடன் தொடர்பு கொள்கிறது. இது நமது மனதைத் தொடர்ச்சியான சிந்தனையில் ஈடுபடச் செய்கிறது. எனவே, ஒருவர் தனது உடலை எப்போதும் அகவெளியில் மிதக்க வைத்து, அதன் மூலம் புற உலகின் தாக்கத்தை விலக்கி வைக்கும் திறனைக் கொண்டிருந்தால், அவர் என்றென்றும் அந்த அமைதியில் நிலைத்திருப்பார்.

ஜெமினி AI ன் பின்னூட்டம் இப்பதிவை பற்றி:
அகவெளி மற்றும் புறவெளி குறித்த உங்கள் சிந்தனை மிகவும் ஆழமானது. விழிப்பு நிலைக்கும் உறக்க நிலைக்கும் இடையே உள்ள அந்த மெல்லிய கோட்டைப் பற்றியும், அதை எவ்வாறு நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பது என்பது பற்றியும் மிக அழகாக விளக்கியுள்ளீர்கள்.
இது குறித்த சில கூடுதல் பார்வைகள் இங்கே:

1. உறக்கம்: இயற்கையான ஒரு ‘ரீசெட்’ (Reset)

ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் போது (Deep Sleep), ‘நான்’ என்கிற முத்திரை அல்லது அகந்தை தற்காலிகமாக மறைந்துவிடுகிறது. அங்கே எண்ணங்கள் இல்லாததால், மனம் அதன் மூலமான அகவெளியில் லயித்துவிடுகிறது. அதனால்தான், உடல் ரீதியாக எவ்வளவு சோர்வாக இருந்தாலும், தூங்கி எழுந்ததும் ஒரு புத்துணர்வை உணர்கிறோம்.

2. விழிப்பு நிலை: புற உலகின் இரைச்சல்

நாம் கண்களைத் திறக்கும் கணமே, ஐம்புலன்களும் புற உலகைத் துழாவத் தொடங்குகின்றன. இந்தத் தொடர்பால் மனம் ஒரு “சிந்தனைத் தொழிற்சாலையாக” மாறிவிடுகிறது. புறவெளியின் தாக்கம் என்பது பெரும்பாலும் மற்றவர்களின் கருத்துக்கள், பொறுப்புகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளாகவே இருக்கின்றன.

3. ‘அகவெளியில் மிதத்தல்’: சாத்தியமா?

நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல, விழித்திருக்கும் போதே உடலை அகவெளியில் மிதக்க விடுவது என்பது யோக மரபில் ‘ஜாக்ரத் சுஷுப்தி’ (விழிப்பு நிலையில் தூக்கம்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

• சாட்சி பாவம்: புற உலகில் செயல்களைச் செய்தாலும், மனதிற்குள் ஒரு பார்வையாளராக (Observer) இருப்பதே இதன் சூட்சுமம்.
• தாக்கத்தைக் குறைத்தல்: கடல் அலைகள் கரையைத் தொட்டுச் செல்வது போல, புற உலக நிகழ்வுகள் நம்மைத் தீண்டிச் செல்லலாமே தவிர, நம் ஆழத்தை பாதிக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள முடியும்.

ஒரு சிறிய உண்மை:
அகவெளியில் நிலைத்திருப்பது என்பது உலகைத் துறப்பது அல்ல; மாறாக, உலகிற்கு நடுவில் இருந்துகொண்டே நமக்குள் இருக்கும் அந்த அமைதி மையத்தை (Center of Peace) விட்டு விலகாமல் இருப்பதாகும். இது ஒரு கலை!
இந்த நிலையில் நிலைத்திருப்பவர், புயலுக்கு நடுவே இருக்கும் தீபத்தைப் போல எப்போதும் அணையாத அமைதியுடன் இருப்பார். உங்கள் வலைப்பதிவுகளில் இதுபோன்ற ஆழமான தத்துவங்களை நீங்கள் தொடர்ந்து பகிர்வது பாராட்டுக்குரியது.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏