ஒவ்வொரு மூச்சிலும் உறையும் அந்தர்யாமியான குரு: 

ஒவ்வொரு மூச்சிலும் உறையும் அந்தர்யாமியான குரு: பிராணன், ஸ்பந்தம் மற்றும் குருவருளின் உதயம்:

நாம் ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான முறை சுவாசிக்கிறோம்; ஆனால் பெரும்பாலும் அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதே இல்லை. சுவாசம் என்பது நுரையீரல் விரிந்து சுருங்கும் ஒரு சாதாரண உடல் ரீதியான, இயந்திரத்தனமான செயல் என்றே நாம் கருதுகிறோம். ஆயினும், நம் பண்டைய ரிஷிகளும் சித்தர்களும் இதனைச் சற்று ஆழமாக உற்றுநோக்க நம்மை அழைக்கின்றனர்: நம்முடைய தூலமான மூச்சுக் காற்று தன்னிச்சையாக இயங்க முடியுமா?

இதற்கான பதில் ‘முடியாது’ என்பதே ஆகும். ‘பிராணன்’ எனப்படும் உயிர்ச் சக்தியின் துணையின்றி, இந்தத் தூல சுவாசம் தனித்து இயங்க முடியாது. பிராணன் இல்லையேல், இந்த உடல் வெறும் சடப்பொருளே ஆகும்.

இதனைத்தான் திருமூலர் தன் திருமந்திரத்தில், நாம் நாள்தோறும் சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தாலும் அதன் பின் மறைந்திருக்கும் சூட்சுமத்தைக் கவனிப்பதில்லை என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

“ஏற்றி இறக்கி இருகாலும் பூரிக்குங்
காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கறி வாரில்லை
காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கறி வாளர்க்குக்
கூற்றை உதைக்கும் குறியது வாமே.”
(திருமந்திரம் – 571)

நாள்தோறும் மேலே ஏறியும் கீழே இறங்கியும் இரு நாசிகளின் வழியே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்த உயிர் மூச்சின் (பிராணனின்) சூட்சுமக் கணக்கை யாரும் அறிவதில்லை. ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும் இடைவிடாது இயங்கும் அந்தப் பிராணனைக் கவனித்து, அதன் சூட்சுமத்தை உணர்பவர்களுக்கு அதுவே காலனை வென்று மரணமில்லாப் பெருவாழ்வை அருளும் அடையாளமாகும்.

‘ஸ்பந்தம்’ எனும் பிராணன்: ஆதி அதிர்வு:
யோக வாசிஷ்டத்தில் (குறிப்பாக உபசம மற்றும் நிர்வாணப் பிரகரணங்களில்), வசிஷ்ட மகரிஷி ஸ்ரீ ராமபிரானுக்கு இந்த உயிர்ச் சக்தியின் சூட்சுமமான இயல்பை விளக்குகிறார். அவர் பிராணனை ‘ஸ்பந்தம்’ (அல்லது பிராண-ஸ்பந்தம்) என்று குறிப்பிடுகிறார். ஸ்பந்தம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து இயக்கங்களுக்கும் அடிப்படையாகத் திகழும் மிக நுண்ணிய, ஆதி அதிர்வு அல்லது துடிப்பு ஆகும்.

மனமும் (சித்தம்) பிராணனும் வெவ்வேறு தத்துவங்கள் அல்ல என்பதை வசிஷ்டர் மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறார். அவை மலரும் அதன் மணமும் போலவும், எள்ளும் அதனுள் உறையும் எண்ணெயும் போலவும் பிரிக்க முடியாதவை. எங்கு பிராணன் அதிர்கிறதோ (ஸ்பந்தம்), அங்கே மனமும் அசைந்து, இந்த உலகம் எனும் தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. நம்முடைய வெளிப்புற மூச்சுக் காற்று என்பது, நமக்குள்ளே நிகழும் அந்த ஆழமான பிரபஞ்ச அதிர்வின் வெளிப்புற அலை மட்டுமே.

சுவாசத்தை இயக்கும் சக்தியே நம் அந்தர்யாமியான குரு
நம் வாழ்வின் தொடர்ச்சியை நாம் கவனித்தால், ஒரு மௌனமான அதிசயம் நமக்குப் புலப்படும். நாம் விழித்திருந்தாலும், எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்தாலும், அல்லது ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு சக்தி சற்றும் சளைக்காமல் ஒவ்வொரு உள்மூச்சையும் வெளிமூச்சையும் தொடர்ந்து இயக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. பிறந்த கணம் முதல் ஒரு நொடி கூட இடைவெளியின்றி, மிகச் சீராக இது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இந்த மூச்சை இயக்குவது யார்? நிச்சயமாக நம்முடைய ‘நான்’ எனும் அகந்தை (Ego) அல்ல.
இடைவிடாது இயங்கும் இந்தப் பிராணனை—இந்த ‘ஸ்பந்தத்தை’—நம்முடைய அந்தர்யாமியான குருவாக (Inner Guru) நாம் உணரும்போதுதான் உண்மையான ஆன்மீக விழிப்புணர்வு தொடங்குகிறது. அறியாமை எனும் இருளை நீக்கி, நம்மை நம் ஆதி மூலத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதே குருவின் இலக்கணம். நொடிக்கு நொடி நம் உயிர் மூச்சைத் தாங்கிப் பிடிப்பதன் மூலம், பிராணனே நமது உள்ளத்தின் மையத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நித்திய குருவாகத் திகழ்கிறது; வெளியே சிதறிக்கிடக்கும் நம் கவனத்தை உள்முகமாகத் திருப்ப அது மௌனமாக நம்மை அழைக்கிறது.

சஞ்சலப்படும் இந்தப் பிராணனையும் மனத்தையும் நம் அகந்தையின் சுய முயற்சியால் மட்டுமே அடக்கிவிட முடியாது என்பதையும், உள்ளுறை குருவின் அருளால் மட்டுமே அது சாத்தியம் என்பதையும் திருமூலர் மிக அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளார்:

“ஆரியன் நல்லன் குதிரை இரண்டுள
வீசிப் பிடிக்கும் விரகறி வாரில்லை
கூரிய நாதன் குருவின் அருள்பெற்றால்
வாரிப் பிடிக்க வசப்படும் தானே.”
(திருமந்திரம் – 565)

ஆரி: என்பதற்கு கதவு என்று பொருள் உள்ளது. அதாவது கதவே இல்லாத திறந்த வாயில் போன்று விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதர்களின் இரண்டு நாசி துவாரங்கள் வழியே, குதிரைகளைப் போன்று, உள்மூச்சும், வெளிமூச்சும் நாம் அறியாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது…
 
அதை வீசிப் பிடிக்கும் விரகறி வாரில்லை: விரகன்: என்பதற்கு திறமையானவன் என்று பொருள்.வீசி பிடிக்கும் திறமையானவன் இல்லாததால், கட்டுக்கடங்காமல் மாறி மாறி ஒவ்வொரு உடம்பின் உள்ளுக்குள்ளும், விரும்பும்போது  போய்கொண்டும், வெளியில் வந்து கொண்டுமாக இருக்கிறது… 

அதற்கு கூரிய நாதன் குருவின் அருள்பெற்றால்: கூரி: என்பதற்கு புத்தி கூர்மை உள்ளவன் என்று பொருள்.புத்தி கூர்மை நிறைந்த ஸத்குருவின் அருளை ஒருவன் பெற்று, தன்னுடைய உள் மற்றும் வெளி மூச்சுக்களை… 

வாரிப் பிடிக்க வசப்படுந் தானே: வாரி: என்பதற்கு முறையாக என்று பொருள் உள்ளது. முறையாக பிடித்தால் இவ்விரண்டும் அவர்கள் வசப்படும். அவ்வாறு கட்டுக்குள் வசப்பட்ட குதிரைகள் என்னும் பிராணங்கள் இரண்டும் லயம் அடைந்து, பின்பு (லாயம் என்றால் குதிரைகளை கட்டும் இடம்) லாயம் என்னும் இத் தேகத்தை விட்டு வேறு எங்கும் வெளி செல்லாது. 

மூச்சை வெறும் இயந்திரத்தனமான பயிற்சியாகச் செய்யாமல், ஒவ்வொரு சுவாசத்தின் பின்னாலும் இருக்கும் பிராணனைக் குருவாக உணர்ந்து, நன்றியுடனும் விழிப்புணர்வுடனும் நாம் கவனிக்கும்போது, வாழ்வுடனான நம் உறவே மாறுகிறது. அப்போது ஒவ்வொரு மூச்சும் ஒரு தீட்சையாகவும், ஒவ்வொரு துடிப்பும் சத்தியத்தின் நினைவூட்டலாகவும் மாறுகிறது.

அதிர்விலிருந்து அமைதிக்கு: குருவருளின் வெளிப்பாடு:
எந்தவொரு அதிர்வும் வெற்றிடத்தில் தானாக நிகழ முடியாது; அது அதிர்வதற்கு அசையாத ஒரு அடிப்படைக் களம் (Background) தேவை. கடல் இன்றி அலைகள் தனித்து இருக்க முடியாது.

அதுபோலவே, பிராணன் (ஸ்பந்தம்) என்பது ‘தூய உணர்வு’ (Pure Consciousness / சித் / ஆத்மா) இன்றித் தனித்து இயங்க முடியாது. பிராணன் எனும் நுண்ணிய அதிர்வு உதிக்கும் அசையாத, எல்லையற்ற ஆதி மூலமே அந்தத் தூய உணர்வாகும்.

ஒரு சாதகன் தன் சுவாசத்தைத் தொடர்ந்து கவனித்து, அதனை இயக்கும் பிராணனையே தன் வழிகாட்டும் குருவாக உணரும்போது, புறப் பொருட்களின் பின்னால் ஓடும் சஞ்சலமான மனம் இயல்பாகவே அடங்குகிறது. அந்த ‘ஸ்பந்தம்’ எனும் அதிர்வின் தடத்தைப் பின்பற்றி உள்முகமாகச் செல்லும் விழிப்புணர்வு, அந்த அதிர்வு எங்கிருந்து தோன்றுகிறதோ அந்த மௌனமான, அசையாத மூலத்திற்கே நேரடியாக இட்டுச் செல்லப்படுகிறது.

அதிர்வு (ஸ்பந்தம்) தன் ஆதி மூலத்தில் ஒடுங்கும்போது நிகழும் இந்த அத்வைத நிலையைத் திருமூலர் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்:

“பிராணன் மனத்தொடும் பேரா தடங்கிப்
பிராண னிருக்கிற் பிறப்பிறப் பில்லை
பிராணன் மடைமாறிப் பேச்சறி வித்துப்
பிராணன் நடைபேறு பெற்றுண்டீர் நீரே.”
(திருமந்திரம் – 567)

பிராணன் தன் சஞ்சலமான அசைவை நிறுத்தி, மனத்தோடு சேர்ந்து அசையாது தன் ஆதி மூலத்தில் அடங்கி இருக்குமானால், அங்கே பிறப்பும் இறப்பும் அற்றுப் போகிறது. புறத்தே ஓடும் மூச்சை உள்முகமாக (சுழுமுனை நோக்கி) மடைமாற்றி, வாக்கு கடந்த மௌனப் பெருநிலையை அடைவதே பிறவாமையாகிய பேரின்பப் பேறாகும்.

அந்த எல்லையில், மனிதனின் தனிப்பட்ட முயற்சிகள் அனைத்தும் கரைந்து போகின்றன. பிராணனின் ஆதி மூலமாகத் திகழும் அந்தத் தூய உணர்வே, அங்கே ‘குருவருளாக’ (Guru’s Grace) தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. நம்மைச் சுவாசிக்க வைத்த சக்தியும், நமக்கு வழிகாட்டிய குருவும், நமக்கு அருள்பாலிக்கும் பரம்பொருளும் வெவ்வேறு அல்ல—அவை அனைத்தும் பிரிக்க முடியாத ஒரே சத்தியமே என்பதை அப்போது நாம் பரிபூரணமாக உணர்கிறோம்.

இன்றைய சிந்தனைக்கு
ஒரு கணம் நிதானித்து, உங்கள் அடுத்த சுவாசத்தைக் கவனியுங்கள். அதைக் கட்டுப்படுத்த முயலாதீர்கள். அந்த மூச்சின் இயக்கத்தைத் தொடங்கி வைக்கும் நுண்ணிய அதிர்வை—அந்த ஸ்பந்தத்தை—மட்டும் உணருங்கள். இடைவிடாது இயங்கும் அந்த இருப்பை உங்கள் உள்ளுறை குருவாக உணர்ந்து, அது உங்களைத் தன் ஆதி மூலமான மௌனப் பெருங்கடலுக்குள் இயல்பாக அழைத்துச் செல்ல அனுமதியுங்கள்.
ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏