இறைத் தத்துவங்களின் சிகரமாக விளங்கும் அத்வைத வேதாந்தத்தின் சாரத்தை, மிக எளிமையாகவும் அதே சமயம் மிக ஆழமாகவும் விளக்கும் மந்திரம் பிருஹதாரண்யக உபநிஷத்தின் சாந்தி மந்திரம். கண்ணுக்குப் புலப்படாத பரம்பொருளாகிய முழுமையிலிருந்து, கண்ணுக்குப் புலப்படும் பிரபஞ்சமாகிய முழுமை தோன்றும் அற்புதத்தை இந்த மந்திரம் விவரிக்கிறது.
இந்த வேத மந்திரத்தின் உட்பொருளை, நம் தமிழ் ஞான மரபின் பெருஞ்சுடர்களான அருட்பிரகாச வள்ளலார் மற்றும் மாணிக்கவாசகர் ஆகியோரின் அருள் வாக்குகளோடு ஒப்பிட்டு நோக்கும்போது, தூய விழிப்புணர்வின் (Pure Consciousness) பேருண்மை நமக்குத் தெள்ளத்தெளிவாகப் புலப்படுகிறது.
சாந்தி மந்திரம்
சமஸ்கிருத மூலம்:
ॐ पूर्णमदः पूर्णमिदं पूर्णात्पूर्णमुदच्यते ।
पूर्णस्य पूर्णमादाय पूर्णमेवावशिष्यते ॥
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥
தமிழ் வடிவம்:
ஓம் பூர்ணமதஹ் பூர்ணமிதம் பூர்ணாத் பூர்ணமுதச்யதே |
பூர்ணஸ்ய பூர்ணமாதாய பூர்ணமேவாவசிஷ்யதே ||
ஓம் சாந்தி சாந்தி சாந்திஹி ||
பதவுரை
* பூர்ணம்: முழுமையானது (நிறைவானது).
* அதஹ்: ‘அது’ – கண்ணுக்குப் புலப்படாத, உணர்வுமயமான பரம்பொருள்.
* இதம்: ‘இது’ – நம் கண்ணுக்குத் தெரியும் இந்தப் பிரபஞ்சம் மற்றும் அனைத்து உயிர்கள்.
* உதச்யதே: வெளிப்படுகிறது (உணர்வுமயமான பரம்பொருளிலிருந்து பிரபஞ்சம் தோன்றுகிறது).
* ஆதாய: எடுத்துக்கொண்ட பிறகும் (அல்லது வெளிப்பட்ட பிறகும்).
* அவசிஷ்யதே: (அந்த உணர்வே) எஞ்சியிருக்கிறது.
மந்திரத்தின் முழு பொருள்:
ஓம். ‘அது’வாகிய உணர்வுமயமான அப்பரம்பொருளும் முழுமையானது; ‘இது’வாகிய இப்பிரபஞ்சமும் முழுமையானது. அந்த முழுமையிலிருந்துதான் இந்த முழுமை வெளிப்படுகிறது. முழுமையிலிருந்து முழுமை (உணர்வு பிரபஞ்சமாக) வெளிப்பட்ட பிறகும், எவ்விதக் குறைவுமின்றி மாறாமல் எஞ்சியிருப்பது அந்த முழுமையான உணர்வே ஆகும்.
தத்துவ விளக்கம்: உறக்கமும் விழிப்பும்
உலகியல் கணக்கின்படி ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைக் கழித்தால் மிஞ்சுவது பூஜ்ஜியம். ஆனால், ஆன்மீகப் பெருவெளியில் முழுமையிலிருந்து முழுமை வெளிப்பட்டாலும், மூலப் பரம்பொருள் சற்றும் குறைவதில்லை. இதனை நம் அன்றாட அனுபவமான ‘உறக்கம்’ மற்றும் ‘விழிப்பு’ நிலைகளைக் கொண்டு மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஆழ்ந்த நித்திரையில் (சுஷுப்தி) நமக்கு எந்தக் காட்சிகளும் இருப்பதில்லை; பிரபஞ்ச உணர்வும் இருப்பதில்லை. அங்கே உணரப்படாத தூய உணர்வாக பரம்பொருள் முழுமையாக விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
நாம் விழிப்பு நிலைக்கு (ஜாக்ரத்) வரும்போது, அதே உணர்வுதான் நாம் காணும் இந்தப் பிரபஞ்சமாக முழுமையாக வெளிப்படுகிறது. அவ்வாறு விழிப்பு நிலையில் பிரபஞ்சக் காட்சிகளாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்ட பின்பும், அந்தப் பிரபஞ்சத்திற்குள்ளே வெளிப்படாத ‘சாட்சி பூதமான’ விழிப்புணர்வாக அது முழுமையாகவே உறைந்திருக்கிறது.
அந்த உறைந்திருக்கும் விழிப்புணர்வை ஒருவன் தன் அகத்தே உணரும்போது, புறப் பிரபஞ்சக் காட்சிகள் யாவும் மறைந்து போய்விடுகின்றன. அப்போது, உறக்கத்திலும் விழிப்பிலும் எப்போதும் மாறாமல் இருக்கின்ற ‘தூய விழிப்புணர்வு’ (Pure Awareness) ஒன்றே எஞ்சியிருக்கும். அதுவே ‘பூர்ணம்’ எனப்படும் முழுமை.
வள்ளலாரின் சுத்த சன்மார்க்கப் பார்வை
இந்த அத்வைத அனுபவ நிலையைத் தமது ‘அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவலில்’ திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்:
“காட்சியும் காணாக் காட்சியும் அது தரும்
ஆட்சியும் ஆகிய அருட்பெருஞ்ஜோதி”
இங்கு வள்ளலார் குறிப்பிடும் ‘காட்சி’ என்பது விழிப்பு நிலையில் நாம் காணும் பிரபஞ்சம் (இதம்). ‘காணாக் காட்சி’ என்பது ஆழ்ந்த நிலையில் உருவற்று நிற்கும் உணர்வுமயமான பரம்பொருள் (அதஹ்).
முழுமையான உணர்வு தன்னைத்தானே ஒரு காட்சிப் பொருளாகக் காண்பிப்பது இல்லை. ஆனால், இந்த முழுமையான பிரபஞ்சம் நமக்குக் காட்சியாக வெளிப்படுவதற்கு, உள்ளிருந்து ஒளி தரும் ஆட்சியாக விளங்குவது அந்த ‘அருட்பெருஞ்ஜோதி’ என்கிற தூய விழிப்புணர்வே ஆகும். காட்சியாகவும், காணாக் காட்சியாகவும், இவை இரண்டையும் இயக்கும் ஆட்சியாகவும் இருப்பது ஒன்றே என்ற சுத்த சன்மார்க்கப் பேருண்மை உபநிஷத்தின் ‘பூர்ணத்வத்தை’ அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது.
மாணிக்கவாசகரின் திருவாசக அனுபவம்
இதே பேருண்மையை, சைவ சித்தாந்தத்தின் சிகரமான திருவாசகத்தின் (திருவெம்பாவை) வழியே மாணிக்கவாசகப் பெருந்தகை தான் பெற்ற அனுபவப் பேறாக இவ்வாறு பாடுகிறார்:
“பெண்ணாகி ஆணாய் அலியாய்ப் பிறங்கொளிசேர்
விண்ணாகி மண்ணாகி இத்தனையும் வேறாகிக்
கண்ணார் அமுதமுமாய் நின்றான்…”
ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்ஜோதியாய் விளங்கும் சிவபெருமான், பெண்ணாகவும், ஆணாகவும், அலியாகவும், ஒளி வீசுகின்ற ஆகாயமாகவும், பூமியாகவும் என இவ்வுலகின் அனைத்துத் தோற்றங்களாகவும் (இதம் – பிரபஞ்ச முழுமையாக) விரிந்து நிற்கிறான்.
அவ்வாறு இத்தனை வடிவங்களாக அவன் நின்றாலும், “இத்தனையும் வேறாகி” – அதாவது, இவை எதுவுமே தான் அல்லாமல், இவை அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட தனிப்பெரும் உணர்வுமயமாக (அதஹ் – பரம்பொருள் முழுமையாக) எஞ்சி நிற்கிறான். அத்தகைய இறைவன், தன்னை உணரும் அடியவர்களுக்குக் கண்ணால் பருகும் அமுதமாகவும் (ஆனந்த அனுபவமாக) விளங்குகிறான் என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.
முடிவுரை
வேத காலத்து ரிஷிகள் கண்டடைந்த “பூர்ணமேவாவசிஷ்யதே” (முழுமையே எஞ்சியிருக்கிறது) என்ற தத்துவமும், மாணிக்கவாசகரின் “இத்தனையும் வேறாகி” என்ற அனுபவ மொழியும், வள்ளலாரின் “அது தரும் ஆட்சியும் ஆகிய அருட்பெருஞ்ஜோதி” என்ற சுத்த சன்மார்க்கப் பார்வையும் ஒரே புள்ளியில்தான் இணைகின்றன.
பிரபஞ்சத் தோற்றங்கள் யாவும் தூய உணர்வின் வெளிப்பாடே! அந்தத் தோற்றங்களுக்குப் பின்னால் ஆதாரமாக விளங்கும் தூய விழிப்புணர்வைப் பற்றிக்கொள்ளும் போது, அகமும் புறமும் முழுமையாகி, அங்கே எல்லையற்ற அமைதி (சாந்தி) மட்டுமே நிலைத்திருக்கும்.
ஓம் சாந்தி! சாந்தி! சாந்திஹி!
