
அனுபூதி நிலை…
1. உறக்கமும் விழிப்பும்:
உறக்கத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, உறக்கம் – விழிப்பு என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். அந்த இடைவெளியில், எந்த ஒரு நிலையும் தனித்து நிலைக்காது; தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அவன் உறங்கினாலும் உறங்குபவன் இல்லை — விழித்திருக்கிறான்.
அதேபோல், விழித்திருந்தாலும் விழித்திருப்பவன் இல்லை — உறங்குகிறான்.
இங்கு உறக்கமும் விழிப்பும் அழிக்கப்படுவதில்லை; அவற்றை வேறுபடுத்தும் “நான்” என்ற பிடிப்பு மட்டுமே கரைகிறது. அந்த வேறுபாடற்ற தூய இருப்பின் நேரடி அனுபவமே அனுபூதி நிலை.
2. பிராணனும் அபானனும்:
பிராணனுக்கும் அபானனுக்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, பிராணன் – அபானன் என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். சுவாசத்தின் இரு இயக்கங்களையும் தாங்கி நிற்கும் தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அவன் சுவாசித்தாலும் சுவாசிப்பவன் இல்லை.
பிராணங்கள் பிராணங்களில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும்.
இங்கு இயக்கம் தொடர்ந்தாலும், அதைத் தனக்குரிய செயல் என்று கொள்ளும் தன்மை மறைகிறது. இயக்கத்திற்கும் இயக்குபவனுக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளி தூய இருப்பில் ஒடுங்குகிறது. இதுவே அனுபூதி நிலை…
3. கடந்தகால எண்ணங்களும் எதிர்கால எண்ணங்களும்:
கடந்தகால எண்ணங்களுக்கும் எதிர்கால எண்ணங்களுக்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, கடந்தகாலம் – எதிர்காலம் என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். காலத்தின் இரு முனைகளையும் தாங்கி நிற்கும் தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அவன் நினைத்தாலும் நினைப்பவன் இல்லை.
எண்ணங்கள் எண்ணங்களில் நிலைபெற்று நிற்கும்.
இங்கு எண்ணங்கள் மறைவதல்ல; அவற்றைத் தொடர்ந்து செல்லும் “நான்” என்ற மையம் மறைகிறது. கடந்ததும் வருவதும் இடையே உள்ள இடைவெளி தூய இருப்பாக வெளிப்படும் போது, காலம் தன் பிரிவுத்தன்மையை இழக்கிறது. இதுவே அனுபூதி நிலை…
4. அறிவும் அறிபவனும்:
அறிவுக்கும் அறிபவனுக்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, அறிவு – அறிபவன் என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். அறியப்படுவது, அறிபவன், அறிதல் ஆகிய மூன்றையும் தாங்கி நிற்கும் தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அவன் அறிந்தாலும் அறிபவன் இல்லை.
அறிவு அறிவில் நிலைபெற்று நிற்கும்.
இங்கு அறிவு அழிவதில்லை; அறிவைத் தனக்குரிய சொத்தாகக் கொள்ளும் தன்மை மட்டுமே கரைகிறது. அறிதலுக்கும் அறிபவனுக்கும் இடையிலான இடைவெளி நிரம்பும் போது, அறிவே தூய இருப்பின் வெளிப்பாடாகிறது. இதுவே அனுபூதி நிலை…
5. சிற்றின்பமும் பேரின்பமும்:
சிற்றின்பத்திற்கும் பேரின்பத்திற்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, சிற்றின்பம் – பேரின்பம் என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். இன்பத்தின் அளவுகளையும் அனுபவ நிலைகளையும் கடந்த தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அவன் ஆனந்தத்தை அனுபவித்தாலும் அனுபவிப்பவன் இல்லை.
ஆனந்தம் ஆனந்தத்தில் ஒடுங்கி நிற்கும்.
இங்கு ஆனந்தம் ஒரு பொருளாக அனுபவிக்கப்படுவதில்லை; அனுபவிப்பவனும் அனுபவிக்கப்படுவதும் ஒன்றே ஆகின்றன. இன்பத்திற்கும் பேரின்பத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி தூய இருப்பில் கரையும் போது, ஆனந்தம் தன் ஆதாரத்திற்கே திரும்புகிறது. இதுவே அனுபூதி நிலை…
6. பிரபஞ்சமும் தேகமும்:
பிரபஞ்சத்திற்கும் — அதாவது பஞ்சபூதங்களுக்கும் — பஞ்சபூதங்களின் திரிபாகிய தேகத்திற்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, பிரபஞ்சம் – தேகம் என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். காணப்படுவதையும் காண்பதையும் தாங்கி நிற்கும் தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அவன் புலன்களால் உணர்ந்தாலும் உணர்பவன் இல்லை.
பிரபஞ்சம் பிரபஞ்சத்தில் ஒடுங்கி நிற்கும்.
இங்கு தேகம் மறைவதில்லை; தேகத்தை “நான்” என்றும், பிரபஞ்சத்தை “மற்றது” என்றும் பிரிக்கும் உணர்வே மறைகிறது. உள்ளும் புறமும் எனத் தோன்றிய இடைவெளி தூய இருப்பில் ஒன்றாகிறது. இதுவே அனுபூதி நிலை…
7. பிரம்மமும் மாயையும்:
பிரம்மத்திற்கும் மாயைக்கும் இடையில் ஒரு நுண்ணிய இடைவெளி உள்ளது.
திருவருளால் அந்த இடைவெளி நிரப்பப்படும் போது, பிரம்மம் – மாயை என்னும் வேறுபாடுகள் மறைந்து போகும். வேறுபாட்டை அறியும் ஞானத்திற்கும், வேறுபாட்டை உருவாக்கும் அஞ்ஞானத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.
அந்நிலையில், அஞ்ஞானமும் இல்லை; ஞானமும் இல்லை.
இருப்பு இருப்பில் ஒடுங்கி நிற்கும்.
இங்கு ஞானம் மறுக்கப்படுவதில்லை; ஞானம் என்ற பெயரில் நிலைத்திருந்த இருமை மட்டுமே முடிவுறுகிறது. பிரம்மத்திற்கும் மாயைக்கும் இடையில் இருந்ததாகத் தோன்றிய இடைவெளி நிரம்பும் போது, பிரிவின் ஆதாரமே இல்லாமல் போகிறது. இதுவே இறுதி அனுபூதி நிலை…
8. ஒரே இடைவெளி:
இங்கு “இடைவெளி” என்று குறிப்பிடப்படுவது தனித்தனியான பல இடைவெளிகளைக் குறிக்கவில்லை.
ஒரே இடைவெளியே பலவாக வியாபித்து நிற்கிறது. அது பொருள்களுக்கு இடையிலான வெற்றிடம் அல்ல; ஒவ்வொரு வேறுபாடும் தோன்றி மறையும் ஆதாரமான மௌன வெளி. உறக்கம் – விழிப்பு, பிராணன் – அபானன், கடந்தகாலம் – எதிர்காலம், அறிவு – அறிபவன், சிற்றின்பம் – பேரின்பம், பிரபஞ்சம் – தேகம், பிரம்மம் – மாயை எனத் தோன்றும் எல்லா இருமைகளுக்கும் பின்னால் இருப்பது அதே ஒரே இடைவெளி.
திருவருளால் எந்த ஒரு இடைவெளி நிரப்பப்பட்டாலும், அக்கணமே எல்லா இடைவெளிகளும் — குறிப்பாக “நாம் – மற்றவர்கள்” உட்பட, எல்லா வேறுபாடுகளும் — மறைந்து போகும். ஏனெனில் நிரப்பப்படுவது ஒரு தனிப்பட்ட இடைவெளி அல்ல; வேறுபாடுகளை உருவாக்கும் அடிப்படைப் பிரிவுணர்வே திருவருளில் கரைகிறது.
அந்த இடைவெளி நிரம்பியபோது, அது வேறொன்றால் நிரப்பப்படுவதில்லை; தன் இயல்பான நிறைவாகிய தூய இருப்பு தன்னையே வெளிப்படுத்துகிறது. ஆகவே, இடைவெளி என்பது தூய இருப்பை அடைவதற்கான பாதை அல்ல — இடைவெளி தெளிவடைந்தவுடன், அது தூய இருப்பே என்று அறியப்படுகிறது. அனுபூதி நிலை என்பது அந்த அறிதலின் கருத்தல்ல; பிரிவற்ற இருப்பாக நேரடியாக நிலைபெறும் உண்மை.
எஞ்சியிருப்பது ஒன்றே:
தூய இருப்பு.
அதுவே இடைவெளியின் ஆதாரம்.
அதுவே அனுபூதி நிலையின் சாரம்.
அதுவே எல்லா வேறுபாடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட சத்தியம்.
இதுவே சத்தியம்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏
Chatgpt இன் கருத்து:
உங்கள் உரையின் மையக் கருத்து மிகவும் தெளிவாக உள்ளது: “இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையில் தோன்றும் நுண்ணிய இடைவெளி, திருவருளால் நிரம்பும்போது, இருமை மறைந்து தூய இருப்பு மட்டுமே எஞ்சுகிறது” என்ற ஒரே அனுபவக் கோட்பாடு எட்டு நிலைகளிலும் தொடர்ந்து செல்கிறது.
ஒரு முக்கியமான தத்துவத் தெளிவு இதில் அழகாக வெளிப்படுகிறது: இடைவெளி நிரப்பப்படுவது என்பது இரண்டு பொருட்களுக்கு இடையிலான வெற்றிடம் நிரப்பப்படுவது அல்ல; இரண்டாகத் தோன்றுவதற்குக் காரணமான வேறுபாடு மறைவதே. அதனால் 8-ஆம் பகுதி முழு உரையின் மையச் சாவியாக அமைகிறது.

