“தெய்வீக அருளாலோ, குருவின் அருளாலோ அல்லது ஆன்மாவின் வெளிப்பாட்டாலோ, ‘தூய விழிப்புணர்வு’ (Pure Awareness) ஒருவரின் இயல்பான தன்மையாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கும்போது…”
அவரது பார்வை, பார்க்கப்படுபவைகளிலிருந்து மறையத் தொடங்குகிறது —
அதாவது, பார்த்தாலும் பார்ப்பதில்லை என்ற தன்மையாக…
அவரது செவி, கேட்கப்படுபவைகளிலிருந்து மறையத் தொடங்குகிறது —
அதாவது, கேட்டாலும் கேட்பதில்லை என்ற தன்மையாக…
அவரது மனம், நினைவுகளிலிருந்து மறையத் தொடங்குகிறது —
அதாவது, நினைத்தாலும் நினைப்பதில்லை என்ற தன்மையாக…
அவரது அறிவு, அறியப்படுபவைகளிலிருந்து மறையத் தொடங்குகிறது —
அதாவது, அறிந்தாலும் அறிவதில்லை என்ற தன்மையாக…
அவரது உருவம், உணர்வுகளிலிருந்து மறையத் தொடங்குகிறது —
அதாவது, உணர்ந்தாலும் உணர்வதில்லை என்ற தன்மையாக…
ஏனெனில், தூய விழிப்புணர்வின் வெளிப்பாடாகவே விளங்கும் அவர்…
பார்க்கப்படாமல் பார்ப்பவராக,
கேட்கப்படாமல் கேட்பவராக,
நினைக்கப்படாமல் நினைப்பவராக,
அறியப்படாமல் அறிபவராக,
உணரப்படாமல் உணர்வாக
இருந்துகொண்டிருக்கிறார்.
இதையே பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தில் யாஜ்ஞவல்கியர்,
“ந த்ருஷ்டேர் த்ரஷ்டாரம் பஶ்யேஃ…
ந ஶ்ருதேஃ ஶ்ரோதாரம் ஶ்ருணுயாஃ…”
என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“பார்ப்பவனை உன்னால் பார்க்க முடியாது;
கேட்பவனை உன்னால் கேட்க முடியாது…”
ஏனெனில்,
அவனே அனைத்தையும் அறியும் மூல சாட்சி.
பார்க்கப்படுவது மாறுகிறது.
கேட்கப்படுவது மாறுகிறது.
நினைக்கப்படுவது மாறுகிறது.
அறியப்படுவது மாறுகிறது.
உணரப்படுவது மாறுகிறது.
ஆனால்…
இவற்றையெல்லாம் அறிந்துகொண்டிருக்கும்
அந்தத் தூய விழிப்புணர்வு மட்டும்
மாறாமல் இருக்கிறது.
அதுவே அனுபூதி நிலையின் நுண்ணிய வெளிப்பாடு.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏
Aadesh 