எதிர்பார்ப்பின்மை = முயற்சி + முயற்சியின்மை

எதிர்பார்ப்பின்மை = முயற்சி + முயற்சியின்மை
“நான்” என்ற தனித்த அடையாளத்துடன் என்னைக் குறிப்பிட்டுக் காட்ட முடியாத நிலை எழும்போது, தனித்தன்மை எனும் திரை விலகத் தொடங்கி, விழிப்புணர்வு பிரகாசிக்கிறது.

அல்லது, விழிப்புணர்வு தனது உண்மையான இயல்பில் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும்போது, “நான்” என்று தனித்து அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் உணர்வே இயல்பாக மறைந்துவிடுகிறது.

முதலாவது நிலை முயற்சியின் மூலம் அணுகப்படுகிறது;
இரண்டாவது நிலை அருளின் மூலம் நிகழ்கிறது.

அருளை முயற்சியால் அடைந்துவிட முடியாது.
இருப்பினும், முயற்சி இல்லையேல் அருளைப் பெறும் பக்குவத்தை அடைய முடியாது.

எனவே, எதிர்பார்ப்பின்மை என்பதன் உண்மையான பொருள் முயற்சியின்மை அல்ல; மாறாக, பலனை எதிர்பாராமல் செய்யப்படும் முயற்சியே அதுவாகும்.

எதிர்பார்ப்பின்றிச் செயல்படும்போது, ஒரு ஆழ்ந்த நிலை படிப்படியாக மலர்கிறது:

முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது, ஆனால் “நான் முயற்சி செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு இருப்பதில்லை.

செயல் தொடர்கிறது, ஆனால் செய்பவன் என்ற உணர்வு மறைந்துவிடுகிறது.

இந்நிலை நிலைபெற்று இயல்பானதாக மாறும்போது, முயற்சியும் முயற்சியின்மையும் இரண்டு வெவ்வேறான விஷயங்களாகத் தெரிவதில்லை.

அப்போது, முயல மேலும் ஏதுமின்றி, அருள் தன்னை ‘தூய விழிப்புணர்வாக’ வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது—தானாகவே தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது.

அந்தத் தருணத்தில், தேடும் தேடுபவர் இல்லை;
செயலைச் செய்யும் தனித்த செய்பவன் இல்லை;
அடைவதற்கு என்று எதுவும் இல்லை.

அங்கே தூய விழிப்புணர்வு மட்டுமே உள்ளது.
அது சுயமாக ஒளிரும் தன்மையது மற்றும் என்றும் நிலைத்திருப்பது.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ் 🙏