மனமது செம்மையானால்…

மனமது செம்மையானால்…

“மனமது செம்மையானால் மந்திரம் செபிக்க வேண்டா;
மனமது செம்மையானால் வாயுவை உயர்த்த வேண்டா;
மனமது செம்மையானால் வாசியை நிறுத்த வேண்டா;
மனமது செம்மையானால் மந்திரம் செம்மையாமே.”
இது அகத்திய முனிவரின் பாடல் வரிகள்.

இங்கே “செம்மை” என்பதற்கு நேர்மை, மனக்கோட்டமின்மை, ஒற்றுமை, பெருமை, தூய்மை, அழகு போன்ற பொருள்கள் உள்ளன.

அதாவது, ஒருவர் தனது உருவத்தையே தனது மனக்கண் முன் இடைவிடாது நிலைநிறுத்தும் திறனை குருவருளால் அடையும்போது, அவரது மனம் செம்மை அடைகிறது.

அத்தகைய மனம்—
நேர்மையானதாகவும்,
புற எண்ணங்களால் மனக்கோட்டை கட்டாததாகவும்,
புறக்கண்களால் காணப்படும் உருவத்திற்கும்
அகக்கண்களால் காணப்படும் உருவத்திற்கும்
வேறுபாடு இல்லாத ஒற்றுமை கொண்டதாகவும்,
பெருமை, தூய்மை, அழகு ஆகியவற்றை உடையதாகவும் மாறுகிறது.

இதுவே மனச் செம்மை.

மனம் இவ்வாறு செம்மை அடைந்துவிட்டால், தனியாக மந்திரங்களை ஜெபிக்க வேண்டியதில்லை.

பிராணாயாமம் போன்ற முயற்சிகளால் வாயுவை உயர்த்த வேண்டியதில்லை.

மந்திர ஜெபத்தின் மூலம் வாசியை நிறுத்த வேண்டியதில்லை.

ஏனெனில், “மந்திரம்” என்பதற்கு மனதில் திறன் உண்டாக்குதல் என்ற பொருளும் உள்ளது.

மனம் செம்மை அடைந்து, அந்தத் திறன் இயல்பாகவே வெளிப்படும் நிலையில்,
“ஜெபிக்க வேண்டும்” என்ற புற முயற்சியே தேவையற்றதாகிறது.

அப்போது உடலின் அணுக்கள் தோறும் அந்த பிரணவ மந்திரம் தன்னிச்சையாகவும், இடைவிடாமலும் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

இதுவே அஜபா ஜபம் —
செய்து கொண்டிருக்கும் ஜபம் அல்ல;
இயல்பாகவே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஜபம்.

எனவே, அகஸ்தியர் கூறும் “மனமது செம்மையானால்…” என்பது வெளிப்புற சாதனைகளை மறுப்பது அல்ல.

மாறாக, அந்தச் சாதனைகள் அனைத்தும் இறுதியில் கொண்டு சேர்க்க வேண்டிய உள்நிலையான மனச் செம்மையையே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மனம் செம்மையானால்,
மந்திரம் சிவமாகிறது;
வாயு சக்தியாகிறது;
வாசி திருவாசி ஆகிறது;
இறுதியில்—
மந்திரமும், மனமும், தேகமும் வேறல்லாத நிலை வெளிப்படுகிறது.

ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏