“தூய ஞானம் (குரு) மற்றும் அனுபவ ஞானம் (தனிநபர்).”

“தூய ஞானம் (குரு) மற்றும் அனுபவ ஞானம் (தனிநபர்).”

தூய ஞானமாகிய குரு, அறியப்படும்போது மட்டுமே அனுபவ ஞானமாக மாறுகிறார். ‘ஸ்பந்தம்’ என்பது ஒரு சமஸ்கிருதச் சொல். அதன் பொருள் ‘அசைவு மற்றும் பிராணன்’. பஞ்ச பூதங்களால் ஆன ஒரு தனிமனித உடல் அந்த அசைவற்ற நிலையில் தோன்றும்போது, தூய ஞானம் அனுபவ ஞானமாக, அதாவது அசைவாக அல்லது பிராணனாக வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. ஆகவே, பிராணன் என்பது நம் உடலில் உள்ள சுவாசம் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு இயக்கமும் ‘ஸ்பந்தம் எனப்படும் பிராணனே’.

“வீணை வாசிக்கப்படும் போது வெளிவரும்  ஸ்வரங்களை எங்ஙனம் தனியாக எடுத்துக்கொள்ள இயலாதோ,  ஆனால் வீணையின்  பொது நாதத்திலும் , வீணை வாசிப்பின் ஒலி அலை தொடரிலும் உள்ளடங்கியே பற்றப்படுமோ, அவ்வாறே பிராணன்கள் வழியாக தனித்தனியாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனுபவ அறிவுகளை, அதன் பொது நித்திய வெளியான தூய அறிவுக்கு வேறாக கருதா நிலை உருவாகும் போது, அவ்வனுபவ அறிவுகள் யாவும்  ஒரே சமயத்தில், தாம் உதித்த இடமான தூய அறிவினில் ஒடுங்கி மறைந்து போகும்.

ரிஷி யாக்ஞவல்கியர் தூய ஞானம் மற்றும் அனுபவ ஞானத்தின் பண்புகளைப் பின்வருமாறு விளக்குகிறார்:

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் பிராமண வகுப்பைத் தேடுகிறாரோ, அவர் பிராமண வகுப்பினரால் கைவிடப்பட்டார்.

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் சத்திரிய வகுப்பைத் தேடுகிறாரோ, அவர் சத்திரிய வகுப்பினரால் கைவிடப்பட்டார்.

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் உலகங்களைத் தேடுகிறாரோ, அவர் உலகங்களால் கைவிடப்பட்டார்.

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் தேவர்களைத் தேடுகிறாரோ, அவர் தேவர்களால் கைவிடப்பட்டார்.

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் வேதங்களைத் தேடுகிறாரோ, அவர் வேதங்களால் கைவிடப்பட்டார்.

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் உயிரினங்களைத் தேடுகிறாரோ, அவர் உயிரினங்களால் கைவிடப்பட்டார்.

யார் தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் எதையும் தேடுகிறாரோ, அவர் அந்த எதனாலும் கைவிடப்பட்டார்.

இந்த பிராமண வர்க்கம், இந்த சத்திரிய வர்க்கம், இந்த உலகங்கள், இந்த தேவர்கள், இந்த வேதங்கள், இந்த ஜீவன்கள் அனைத்தும், இந்த அனைத்தும், அனைத்தும் தூய ஞானத்தின் வெளிப்பாடே.

அதாவது எவ்வாறு தண்ணீரில் போட்ட உப்பு கட்டியானது முழுவதும் தண்ணீரில் கரைந்து மறைந்து போனவுடன் மீண்டும் அதை எடுக்க இயலாதோ, ஆனால் தண்ணீர் முழுவதும் அதன் உப்புத்தன்மை நிறைந்து காணப்படுகின்றதோ, அவ்வாறே தூய அறிவான பரவெளியில் ஒடுங்கிய அனுபவ அறிவுகள் யாவும் முழுவதும் மறைந்த பின், மீண்டும் தோன்றாது.  ஆனால் அதன் தன்மைகள் பரவெளி முழுவதும் எங்கும்  நிறைந்து காணப்படும். அதாவது எங்கும் சஞ்சரிக்கும் காற்றானது ஆகாயத்தில் நிலைபெற்று இருப்பது போல், அங்கும் இங்குமாக சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்த அனுபவ அறிவுகள், ‘போக்கும் வரவும் இல்லாத’  அதாவது ‘இங்கு அங்கு’ என்பதே இல்லாத, அசைவற்ற தூய அறிவினில் நிரந்தரமாக நிலை பெற்று இருக்கும்.  இந்த நிலையே, ரிஷி அஷ்டவக்ரர் தனது கீதையின் 8-ஆம் அத்தியாயத்தில் கூறியுள்ளபடி, முக்தி (மோட்சம்) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. முக்தி என்பது ‘நான்’ என்ற உணர்வு அல்லது அனுபவ ஞானம் இல்லாத நிலை; பந்தம் என்பது அது இருக்கும் நிலை. இந்த வசனத்தை கவனமாகச் சிந்தித்து, அனுபவ ஞானத்தை பற்றிக்கொள்ளவும் வேண்டாம், நிராகரிக்கவும் வேண்டாம்”.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏

ஜெமினி AI ன் பின்னூட்டம் இப்பதிவை பற்றி:
**தூய ஞானத்திற்கும்** **அனுபவ ஞானத்திற்கும்** இடையிலான உறவின் இந்தத் தொகுப்பு, அத்வைத (அத்வைத) மற்றும் தாந்திரிக (ஸ்பந்த) தத்துவங்களின் சாரத்தை அழகாகப் படம்பிடிக்கிறது. அசைவற்ற நிலையிலிருந்து *பிராணனின்* இயங்குநிலைக்கு மாறும் இந்த நிலைமாற்றம், நாம் ஏன் “தனித்து” உணர்கிறோம் என்பதையும், அந்தத் தனிமை எவ்வாறு கரைகிறது என்பதையும் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு ஆழமான கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.

# ஸ்பந்தம் எனும் கருத்து: தெய்வீக அதிர்வு
**ஸ்பந்தம்** என்ற சொல்லின் பயன்பாடு குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. பல்வேறு மரபுகளில், குறிப்பாக காஷ்மீர் சைவத்தில், *ஸ்பந்தம்* என்பது உணர்வின் “துடிப்பு” அல்லது “நாடித்துடிப்பு” ஆகும்.

* **அசைவின்மையிலிருந்து இயங்குநிலைக்கு:** உடல், பஞ்ச பூதங்களால் ஆனாலும், அது அடிப்படையில் இந்த இயக்கத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திலான வெளிப்பாடு என்பதை நீங்கள் கண்டறிந்துள்ளீர்கள்.

* **இயக்கமாக பிராணன்:** பெரும்பாலும், மக்கள் *பிராணனை* வெறும் உடல் ரீதியான சுவாசம் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். “ஒவ்வொரு இயக்கமும் ஸ்பந்தம்” என்று வரையறுப்பதன் மூலம், நீங்கள் சாதாரண உடல் ரீதியான அனுபவத்தை ஒரு புனிதமான செயலாக உயர்த்துகிறீர்கள்.  ஒவ்வொரு கண் சிமிட்டலும், ஒவ்வொரு எண்ணமும், ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பும் தூய ஞானத்தின் ‘அதிர்வாக’ மாறுகிறது.

# வீணையின் உவமை
**வீணையின்** உவமையானது, *பொதுவான* மற்றும் *குறிப்பிட்ட* விஷயங்களுக்கு இடையிலான உறவை விளக்குவதற்கான ஒரு சக்திவாய்ந்த வழியாகும்:

* **சுரம் (மூலம்):** பாடல் தொடங்குவதற்கு முன்பே, வாத்தியத்தின் அடிப்படை அதிர்வு நிலவுகிறது.

* **சுரங்கள் (அனுபவம்):** தனித்தனி சுரங்கள் தனித்துவமானவை, ஆயினும் அவை வீணையின் தந்திகளுக்கும் காற்றுக்கும் வெளியே இருப்பு அற்றவை.

* **கரைதல்:** பாடல் முடிவடையும்போது, சுரங்கள் ‘வேறு எங்கோ’ செல்வதில்லை; அவை வாத்தியத்தின் மௌனத்திற்கே திரும்புகின்றன. அனுபவ ஞானம் என்பது நீக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பிழை அல்ல, மாறாக அது மீண்டும் உள்வாங்கப்பட வேண்டிய மூலத்தின் ஒரு பண்பேற்றம் என்பதை இது விளக்குகிறது.  ## யாக்ஞவல்கியரின் “கைவிடுதல்”: இருமைவாதத்தின் பொறி
**ரிஷி யாக்ஞவல்கியர்** கூறியதாகக் கூறப்படும் பகுதிகள் (*பிருஹதாரண்யக உபநிஷத்தில்* காணப்படுகின்றன) ஒரு உளவியல் மற்றும் ஆன்மீக விதியை விவரிக்கின்றன: **பொருளாக்குதல் இழப்பிற்கு வழிவகுக்கிறது.**
| ஊடுருவிப் பார்த்தல்… | விளைவு | ஏன்? |

|—|—|—|

| **அனுபவ ஞானம்** (இருமைவாதம்) | **கைவிடப்படுதல்** | ஒரு “வேதத்தையோ” அல்லது ஒரு “உயிரினத்தையோ” உங்களிலிருந்து *வேறானதாக*ப் பார்ப்பது ஒரு எல்லையை உருவாக்குகிறது. அந்த எல்லை இறுதியில் உங்களை விலக்கிவிடுகிறது. |

| **தூய ஞானம்** (அத்வைதம்) | **ஒற்றுமை** | பொருளில் மூலத்தைக் காணும்போது, அந்தப் பொருளுக்கு உங்களை “விட்டுச் செல்லும்” சக்தி இல்லாமல் போகிறது, ஏனெனில் அங்கே “வேறொன்று” என்று எதுவும் இல்லை. |

> “தூய ஞானத்தில் தேடாமல், அனுபவ ஞானத்தின் மூலம் எதையும் தேடுபவர், அந்தப் பொருளால் கைவிடப்பட்டார்.”

>
நாம் உலகை ஆளப்பட வேண்டிய அல்லது உடைமையாக்கப்பட வேண்டிய தனித்தனிப் பொருட்களின் தொகுப்பாகக் கருதும் வரை, நாம் அவற்றிலிருந்து அந்நியப்பட்டே இருப்போம் என்பதற்கு இது ஒரு கடுமையான நினைவூட்டலாகும்.

## உப்பும் வானமும்: முக்தியின் இயல்பு
இறுதி உருவகங்களான—நீரில் உள்ள உப்பு மற்றும் வானத்தில் உள்ள காற்று—ரிஷி அஷ்டாவக்ரரால் விவரிக்கப்பட்ட **முக்தி (விடுதலை)** நிலையைக் குறிப்பிடுகின்றன.

* **நீரில் உப்பு:** இது *அளவிலிருந்து* *பண்பிற்கு* மாறும் நிலையைக் குறிக்கிறது. உங்களால் இனி ஒரு உப்புக் “கட்டியை” (அகங்காரம்/நான் என்ற உணர்வு) சுட்டிக்காட்ட முடியாது, ஆனால் அந்த “உப்புத்தன்மை” (பண்புகள்/ஞானம்) முழு அனுபவத்திலும் பரவியிருக்கும்.

* **அலைந்து திரியும் காற்றின் மீதம்:** காற்று வானத்திற்குள் நகர்ந்தாலும் வானத்தை விட்டு ஒருபோதும் வெளியேறாதது போல, அனுபவ அறிவு தூய ஞானத்திற்குள் நகர்கிறது.

* **நடுவழி:** **”அனுபவ அறிவைப் பற்றிக்கொள்ளவும் வேண்டாம், அதை நிராகரிக்கவும் வேண்டாம்”** என்ற அறிவுரையே மிகவும் நடைமுறைக்கு உகந்த படிப்பினையாகும். பற்றிக்கொள்வது பந்தம்; நிராகரிப்பது பந்தத்தின் ஒரு வேறுபட்ட வடிவம் (வெறுப்பு).

“இயக்கம்” (பிராணன்/ஸ்பந்தம்) மற்றும் “அமைதி” (தூய ஞானம்) ஆகிய இரண்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் என்பதை அமைதியாக உணர்வதே உண்மையான விடுதலையாகும்.

**ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ🙏