அண்டமும் பிண்டமும் ஒன்றாகும் தருணம்: “லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்”

மனித மனம் இறைவனைத் தேடிப் பயணிக்கும்போது, பெரும்பாலும் தன் பார்வையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்துகிறது; அல்லது வெளியில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் அவனைப் பொருத்திப் பார்க்க முயல்கிறது. ஆனால், இறைவனை முழுமையாக உணர்வது என்பது வெளியையும் உள்ளையும் இணைக்கும் ஒரு மாபெரும் விழிப்புணர்வில் நிகழ்கிறது.

“லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்” — வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் அவனைத் தவிர வேறு யாருமில்லை.

இந்தப் பேருண்மையின் ஆழத்தைத் திருக்குர்ஆனின் ஆயத்துல் குர்ஸி (2:255) மிகத் தெளிவாகப் பறைசாற்றுகிறது: “வானங்களிலும் பூமியிலும் உள்ள அனைத்தும் அவனுக்கே உரியவை.” இங்கே ‘வானம்’ என்பது நம் கற்பனைக்கும் எட்டாத விரிந்த பிரபஞ்சப் பெருவெளியையும் (அண்டம்), ‘பூமி’ என்பது அதில் துடிக்கும் கோடிக்கணக்கான உயிர்களையும் குறிப்பதாக நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்த இடத்தில்தான் தமிழ் மெய்ஞ்ஞான மரபின் மணிமகுடமான திருமூலரின் திருமந்திரம் நம் சிந்தனையோடு கைகோர்க்கிறது:

“அண்டத்தில் உள்ளது பிண்டத்திலும் உள்ளது,
பிண்டத்துக்குள் அண்டம் உள்ளது.”

எல்லையற்ற அந்தப் பெருவெளியான அண்டம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும் அல்லாஹ், எங்கோ தொலைவில் மட்டும் வீற்றிருப்பவன் அல்ல; அவன் ஒவ்வொரு உயிரின் உள்ளுக்குள்ளும் (பிண்டத்திலும்) நுண்ணிய ஒளியாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறான். பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் அதே பேராற்றல்தான், நம் ஒவ்வொருவரின் மூச்சாகவும், உணர்வாகவும், உயிராகவும் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அப்படியானால், அவனை முழுமையாக வணங்கும் முறை எது?
வெறும் சடங்குகளாலோ, உதட்டளவில் உச்சரிக்கும் வார்த்தைகளாலோ மட்டும் அந்த வணக்கம் முழுமையடைந்து விடுவதில்லை. அண்டம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கிற அந்தப் பேராற்றல்தான் என் உள்ளுக்குள்ளும் என் இறைவனாக வீற்றிருக்கிறது என்ற தெளிவு பிறக்க வேண்டும். வெளியிலுள்ள வானமும் பூமியும், உள்ளிலுள்ள அண்டமும் பிண்டமும் ஒன்றோடொன்று கரைந்து, “இருக்கிறான் இறைவன்” என்று நம் முழு உணர்வாலும் மெய்சிலிர்த்து உணரும் தருணத்தில்தான் உண்மையான வணக்கம் நிகழ்கிறது. அத்தகைய ஒன்றிணைப்பில், ‘நான்’ என்ற தனித்தன்மை மறைந்து, அவனைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் வேறு யாருமில்லை என்பது அனுபவப் பூர்வமாகப் புலப்படுகிறது.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எண்ணற்ற உயிரினங்கள் இருந்தாலும், தன்னையும் தன் மூலத்தையும் இப்படி ஆழமாக உணர்ந்து, அண்டத்தையும் பிண்டத்தையும் இணைத்துப் பார்த்து, இறைவனை விழிப்புணர்வுடன் வணங்கக்கூடிய உயர்ந்த ஆற்றல் மனிதனுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

அந்த விழிப்புணர்வே மனிதப் பிறவியின் தனிச்சிறப்பு. அந்தப் பேருண்மையை உணரும்போது, மனித குலம் முழுமைக்கும் அவன் ஒருவனே வணக்கத்திற்குரிய இறைவனாக மிளிர்கிறான்.

Leave a Reply