நாம் தினமும் ஆயிரக்கணக்கான முறை சுவாசிக்கிறோம். ஆனால், ஒரு கணம் நிதானித்து, “காற்றை நாம் சுவாசமாக உள்ளிழுத்துக் கொண்டிருக்கின்றோமா? அல்லது காற்றால் சுவாசமாக நாம் உள்ளிழுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோமா?” என்று சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது ஒரு சாதாரணக் கேள்வியாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இக்கேள்விக்குள் நம் உடலையும் உயிரையும் கடந்த மாபெரும் ஆன்மீக இரகசியம் ஒளிந்திருக்கிறது.
வெற்றிடமும் காற்றும்: யார் யாரை இயக்குவது?
இயற்கையின் ஒரு எளிய விதியை உற்றுநோக்குவோம். ஒரு வெற்றிடம் (Vacuum) காற்றால் நிரப்பப்படும்போது, அங்கு வெற்றிடம் காற்றைத் தன்வசம் உள்வாங்கிக் கொள்கிறதா? அல்லது காற்றால் அந்த வெற்றிடம் நிரப்பப்படுகின்றதா?
சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்தால் உண்மை புலப்படும். வெற்றிடம் என்பது தானாக உருவாவதில்லை. எங்கே காற்று இல்லையோ, அந்த இடமே ‘வெற்றிடம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. காற்று அந்த இடத்தை ஆக்கிரமிக்கும்போது, வெற்றிடம் என்ற ஒன்று இல்லாமலேயே மறைந்து போகிறது.
சுவாசம் என்பது நம் செயலா?
வெற்றிடத்தின் தத்துவம் போன்றதுதான் நம் சுவாசமும். சுவாசம் என்பது நம் முயற்சியால் தனியாக உருவாகுவதில்லை. பிரபஞ்சவெளியில் நிறைந்திருக்கும் காற்றால், வெற்றிடமாகிய இத்தேகம் ஆக்கிரமிக்கப்படும்போதுதான் அது ‘சுவாசமாக’ மாறுகிறது.
காற்றானது ஒருவரது உடம்பைத் தழுவுவதை நிறுத்திவிட்டால் என்ன நிகழும்? அங்கே மீண்டும் ஒரு வெறுமை (வெற்றிடம்) ஏற்பட்டு, பின் அது ஒன்றுமில்லாததாய் ஆகிவிடுகிறது. அதாவது, காற்றின் பிடி தளர்ந்த கணமே, பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த உடல் கூறுகள் தனித்தனியே பிரிந்து மறைந்து போய்விடுகின்றன. எனவே, “நான் சுவாசிக்கிறேன்” என்பது ஒரு மாயையே; காற்றே நம்மைத் தழுவி இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதே நிதர்சனம்.
ரிஷி யாக்யவல்க்கியரின் ‘ஒன்றரை’ (1½) தெய்வம்
பிரகதாரண்யக உபநிஷத்தில், வித்தக்த சாகல்யருக்கும் மகரிஷி யாக்யவல்க்கியருக்கும் இடையே ஒரு அற்புதமான உரையாடல் நிகழ்கிறது. தேவர்களின் எண்ணிக்கையைப் பற்றிக் கூறும்போது, யாக்யவல்க்கியர் “ஒன்றரை (அத்யர்த்த) தெய்வம்” என்ற ஒரு சூட்சுமமான கணக்கைக் கூறுகிறார். காற்று எவ்வாறு ஒன்றரை தெய்வமாகிறது?
உலகில் உள்ள அனைத்து உடம்புகளும் காற்றாலேயே வளம் பெறுகின்றன (உயிர்ப்புடன் செழிக்கின்றன).
எங்கும் நிறைந்த, தன்னில் தான் முழுமையான காற்று = ஒன்று (1).
காற்றின் துணையின்றித் தனித்து இயங்க முடியாத, நிலையற்ற அரைகுறை உடம்பு = அரை (½).
இப்படி, முழுமையான காற்றும் (1), அரைகுறை உடம்பும் (½) சேர்ந்து ‘ஒன்றரை’ (1½) தெய்வமாக ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஆகின்றது.
ஒன்றரை மறைந்து ‘ஒன்றே’ ஆதல்!
வெளியே உள்ள காற்றும், இந்த உடம்பும் எதனால் இணைக்கப்படுகின்றது?
இந்தச் சூட்சுமம் ஒருவருக்குள் வெளிப்படும்போது, அங்கே காற்றும் இல்லை; அதனால் தழுவப்பட்ட தேகமும் இல்லை!
உள்மூச்சும் வெளிமூச்சும் சந்திக்கும் அந்த நுண்ணிய புள்ளியில், ‘ஸ்பந்தம்’ (Spanda) எனப்படும் ஆதி அதிர்வு — அதாவது பிராணன் (அசைவு) மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது. மீண்டும் ரிஷி யாக்யவல்க்கியரின் கூற்றின்படி, அந்த நிலையிலேயே அசைவும் அசையாமையும் சேர்ந்த ‘ஒரே’ (1) தெய்வமாக ஆத்ம சொரூபம் தாமாகவே விளங்கிக் கொண்டிருக்கும்.
காற்றால் தழுவப்படும் தேகம் என்ற நிலையிலிருந்து, அசைவற்ற சாட்சியாக நிற்கும் அந்த ‘ஒரே’ தத்துவத்தை உணர்வதே பிறவியின் பெருநோக்கமாகும்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏
