நியூட்டன் விதியும் சித்தர்களின் மறுபிறவி ரகசியமும்: அறிவியலும் ஆன்மீகமும்

நியூட்டனின் விதிகள் மற்றும் சித்த மறுபிறவித் தத்துவம் ஒப்பீடு:
அறிவியலும் ஆன்மீக ஞானமும்: நியூட்டனின் விதியும் சித்தர்களின் மறுபிறவி இரகசியமும் முன்னுரை அறிவியலையும் ஆன்மீக ஞானத்தையும் இரண்டு வெவ்வேறு உலகங்களாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை; அவை வெவ்வேறு மொழிகளிலும் கண்ணோட்டங்களிலும் பிரபஞ்சத்தின் இரகசியங்களைக் கண்டறிய முயல்கின்றன. மாபெரும் இயற்பியலாளரான சர் ஐசக் நியூட்டனின் இயக்க விதிகளை, நமது சித்தர்களின் சுவாசக் கலை மற்றும் மறுபிறவித் தத்துவம் குறித்த பண்டைய ஞானத்துடன் ஒப்பிடும்போது பல சுவாரஸ்யமான உள்நோக்குகள் கிடைக்கின்றன.

ஆகவே, சுவாசத்திற்கும் மரணத்திற்கும் உள்ள தொடர்பையும், நாம் எவ்வாறு மரணமற்றவர்களாக மாறுகிறோம் என்பதையும் அறிவியலின் மொழியைப் பயன்படுத்திப் பார்ப்போம். இந்த உள்நோக்குகளை ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்போம்.

நியூட்டனின் விதியும் நமது சுவாசமும்: நியூட்டனின் மூன்றாவது இயக்க விதி கூறுகிறது, “ஒவ்வொரு செயலுக்கும் சமமான மற்றும் எதிர் எதிர்வினை உண்டு.” இந்தக் கொள்கையை நமது அன்றாட சுவாசத்தின் அடிப்படையில் சிந்தித்துப் பாருங்கள். வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு வெளிச்சுவாசச் செயலும் ஒரு உள்சுவாசச் செயலால் தொடரப்படுகிறது, இவ்வாறு வெளி மற்றும் உள் இயக்கத்தின் சுழற்சி தொடர்ச்சியாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது.  இந்த ஆன்மீக விளக்கத்தில், வெளிமூச்சு ஒரு செயலாகவும், உள்மூச்சு அதன் எதிர்வினையாகவும் கருதப்படுகிறது.

இந்தத் தடையற்ற சுவாசச் சுழற்சி, வாழ்வின் தொடர்ச்சிக்கு அடிப்படையானது.

மரணமும் சித்தர்களின் மறுபிறவித் தத்துவமும்
உடலால் உள்மூச்சு மற்றும் வெளிமூச்சின் இயல்பான சுழற்சியைத் தக்கவைக்க முடியாதபோது, மரணம் எனப்படும் நிலை ஏற்படுகிறது, மேலும் உடல் இறுதியில் சிதைவுக்கு உள்ளாகிறது.

இருப்பினும், நியூட்டனின் செயல் மற்றும் எதிர்வினை விதியின் கண்ணோட்டத்தில் நாம் பிரபஞ்சத்தைக் கருத்தில் கொண்டால், ஒரு ஆழமான ஆன்மீகக் கேள்வி எழுகிறது: ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு எதிர்வினை உண்டு என்றால், உயிருடன் இருந்த உடலில் சுவாசச் சுழற்சி நின்றுவிடும்போது உயிர் சக்திக்கு என்னவாகும்?


இந்த ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில், உயிர் சக்தியின் உள்நோக்கிய இயக்கம் தற்போதைய உடலில் இனி செயல்பட முடியாவிட்டால், இன்னும் பிறக்காத மற்றொரு உடலில் அது வெளிப்பட முடியுமா?

சித்தர்கள் தங்களின் சொந்த ஆன்மீகப் பார்வையின் மூலம், பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் தற்போதைய பௌதிக அனுபவத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தொடர்ச்சியான இருப்பு ஆகியவற்றின் மர்மங்களைக் கையாண்டனர்.

“இறப்பற்ற வாழ்வு” என்ற கருத்து, உடலை ஒரு கோவிலாகக் கருதும் எண்ணத்தைக் குறிக்கிறது. மேலும், மறுபிறப்பு என்ற கேள்வியைத் தவிர்த்து, சித்தர்களின் ஆன்மீகப் பார்வையின் ஒரு ஆழமான சாத்தியக்கூற்றைப் பார்ப்போம்.

இறப்பின் போது, பொதுவாக உடலில் செயல்படுவதை நிறுத்திவிடும் மூச்சு, தெய்வீக அருளால், ஒரு அக ஆன்மீக சக்தியாக மாற்றப்பட்டு, அவ்வாறு மாற்றமடைந்தவுடன், அதே உடலுக்குள் நிரந்தரமாக நிலைபெற்றால் என்னவாகும்?

இந்த ஆன்மீகப் பார்வையில், உடல் ஒரு அழியாத வடிவமாக, நித்தியத்திற்காக எழுப்பப்பட்ட ஒரு புனிதக் கோவிலாக உருமாற்றப்படும்.

இது சித்தர்கள் தேடிய உன்னதப் பேற்றைக் குறிக்கிறது: “பிறவாமை,” அதாவது பிறப்பு மற்றும் இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை.

இது இறப்பற்ற வாழ்வின் இலட்சியமாகும், இதில் உடலே தெய்வீகத்தின் புனித இருப்பிடமாக மாறுகிறது.

அவ்வையாரின் ஆன்மீக ஞானமும் குருவின் அருளும்
அவ்வையார் தனது படைப்பான கொன்றை வேந்தன் நூலின் 32-வது செய்யுளில் ஒரு நுட்பமான ஆன்மீக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்:

“செய்தவம் மறந்தால் கைதவம் ஆளும்.”

இந்தக் கூற்றின் ஆன்மீக விளக்கம் இதுதான்:

“ஒருவர் மேற்கொண்ட ஆன்மீகப் பயிற்சி மறக்கப்படும்போது, குருவின் இரட்சிக்கும் அருள் தலையிடுகிறது.”

இங்கு, இந்த விளக்கத்தின்படி, ‘செய்தவம்’ என்பதை, மூச்சினுள் குருவின் பிரசன்னத்தின் மீது—குருவின் மௌனக் குரலாக, மந்திரமாக, மற்றும் செயலற்ற தன்மைக்குள் (அகர்மம்) வெளிப்படும் செயலாக—கவனத்துடன் நிலைத்திருக்கும் ஒரு நீடித்த அக ஒழுக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

வாழ்வின் இறுதித் தருணத்தில், மனித வரம்புகள் ஒருவரால் இந்த ஆன்மீகப் பயிற்சியை உணர்வுபூர்வமாகத் தொடர்வதைத் தடுக்கக்கூடும். ‘செய்தவம்’ மூலம் வளர்க்கப்பட்ட விழிப்புணர்வு தளர்ந்து போகலாம், அல்லது அந்த நபரால் இனி உணர்வுபூர்வமாகப் பயிற்சி செய்ய முடியாமல் போகலாம்.

இருப்பினும், அந்த முக்கியமான தருணத்தில், குருவின் எல்லையற்ற அருளானது, தனிப்பட்ட முயற்சியின் வரம்புகளைக் கடந்து, தன்னிச்சையாக, உள்ளிருந்து எழும் ஒரு ஆன்மீக சக்தியான கைதவமாக வெளிப்படுவதாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.

இந்த ஞானப் பார்வையின்படி, குருவின் உன்னத அருளானது, வெளியேறும் மூச்சுடன் தொடர்புடைய உயிர் சக்தியை, அது வெளியேற வேண்டிய அதே உடலுக்குள் நிரந்தரமாக நிலைபெறச் செய்து, அந்த உடலை வணக்கத்திற்குரிய அழியாத சரணாலயமாக மாற்றுகிறது.

இந்த போதனையானது, தனிப்பட்ட முயற்சிக்கும் தெய்வீக அருளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை வலியுறுத்துகிறது, ஏனெனில் ஒருவரால் தனியாக அடைய முடியாதது குருவின் அருளால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

முடிவுரை:

பகிரப்பட்ட மூச்சிலிருந்து புனித அருள் வரை

இந்த ஆன்மீகப் பயணம், சாதாரண மூச்சுப் பயிற்சியை, இயக்கத்தின் உலகளாவிய கோட்பாடுகளுடனும் குருவின் விடுதலையளிக்கும் அருளுடனும் இணைக்கிறது. இது மனிதப் பிறப்பின் ஆழமான அர்த்தத்தையும், அன்றாட வாழ்வின் வரம்புகளைக் கடப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் பற்றி நம்மை சிந்திக்க வைக்கிறது.


ஒவ்வொரு மூச்சிலும் குருவின் திருநாமம் கேட்கப்படட்டும். செய்தவம் எனும் ஆன்மீகப் பயிற்சியும், குருவின் எல்லையற்ற அருளும் இணைந்து, தனிப்பட்ட முயற்சி தெய்வீக அருளுடன் சங்கமிக்கும் இறுதிப் பேறு எனும் கைத்தவத்திற்கு இட்டுச் செல்லட்டும்.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏🙏