திருக்குறள் 1168 – மெய்ப்பொருள் விளக்கம்:

மன்னுயிர் எல்லாம் துயிற்றி அளித்திரா
என்னல்லது இல்லை துணை.
— திருக்குறள் 1168: இன்பத்துப்பால் – அதிகாரம் 117

மேலோட்டமான பொருள்:
உலகில் வாழும் உயிர்கள் அனைத்தையும் உறங்கச் செய்து அமைதியை அளிக்கும் இரவே! என்னைத் தவிர உனக்கு வேறு துணை யாரும் இல்லை.

இது, காதலனைப் பிரிந்த தலைவி, உலகத்தையே உறங்கிவிட்ட அந்த இரவிற்கு தான் மட்டும் துணையாக இருந்து தனிமையில் விழித்திருப்பதாகக் கூறும் அகப்பொருள்.

மெய்ப்பொருள் – ஓர் ஆன்மீகப் பார்வை:
இந்தக் குறளை நாம் இன்னொரு ஆழமான கோணத்தில் அணுகலாம்.
பகவத் கீதையின் 2ஆம் அத்தியாயம், 69ஆம் சுலோகம் கூறுகிறது:
“எல்லா உயிர்களுக்கும் இரவாக இருப்பது எதுவோ,
அதுவே ஞானிக்கு விழிப்பு நிலையாகிறது.
எல்லா உயிர்களுக்கும் விழிப்பு நிலையாக இருப்பது எதுவோ, அதுவே ஞானிக்கு இரவாகிறது.”

உலகப் பார்வையில் இரவு என்பது உறக்கத்திற்கான நேரம்.
ஆனால் அகநோக்கில் வாழ்பவருக்கு, அதே இரவு விழிப்புணர்வை உணர்வதற்கான வாய்ப்பாகிறது.
உலகம் உறங்கும்போது மனமும் புலன்களும் வெளிப்புற உலகிலிருந்து பின்வாங்குகின்றன. அந்த அமைதியான தருணத்தில், ஒருவர் தன்னையே நோக்கித் திரும்ப முடியும்.

அதுவே ஆன்ம விசாரணையின் விழிப்பு.
இரவு – ஒரு உற்ற துணை
இங்கு “இரவு” என்பது வெறும் இருள் அல்ல.
அது வெளிப்புற உலகின் சத்தங்கள் மௌனமாகும் நிலை.
புலன்களின் ஓட்டம் தணியும் நிலை.
மனம் தனது வெளிப்புறப் பற்றுகளை சிறிது நேரம் இழக்கும் நிலை.
அந்த நிலையில், காதலி போன்று மனதில் பரிதவிப்பு இல்லாமல், முழுமையான விருப்பத்துடன் அகநோக்கில் நிலைபெறும் ஒருவருக்கு, இரவே உற்ற விருப்ப துணையாகிறது.

உலக உயிர்களுக்கு இரவு உறக்கத்தை அளிக்கிறது.
ஆனால் ஆன்ம விசாரணையில் விழித்திருப்பவருக்கு, அதே இரவு விழிப்புணர்வை அளிக்கிறது.

உறக்கத்தின் இன்பமும் — விழிப்பின் பேரின்பமும்:
ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் உடலும் மனமும் ஓய்வைப் பெறுகின்றன.

அந்த நிலையில் ஒரு வகையான அமைதியை நாம் அனுபவிக்கிறோம்.

ஆனால் அந்த அமைதி தற்காலிகமானது.

விழித்தவுடன் மனமும் அதன் எண்ணங்களும் மீண்டும் எழுகின்றன.

ஆனால் ஆன்ம விசாரணையின் மூலம், “நான் யார்?” என்ற அகநோக்கில் மனம் தனது மூலத்தை நோக்கித் திரும்பும்போது, அறியப்படும் அமைதி வேறுபட்டது.

அது உறக்கத்தில் கிடைக்கும் தற்காலிக நிம்மதி அல்ல.
அது தன்னுடைய இயல்பாகவே இருக்கும் அமைதி.

இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, திருவள்ளுவர் கூறும் “இன்பத்துப்பால்” என்பது வெறும் இரண்டு பௌதிக உடல்களுக்கு இடையே ஏற்படும் உணர்வாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், ஆன்மீக வாசிப்பில் உடலுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான உள்ளார்ந்த ஏக்கமாகவும், இறுதியில் ஆன்மாவை நோக்கிய திரும்புதலாகவும் பார்க்கப்படலாம்.
வாழ்க வள்ளுவம்! 🙏வாழ்க தமிழ்! 🙏