பைரவரின் அருள் – 4- விஜ்ஞான பைரவ தந்திரம்: ஸ்லோகம் 16

संस्कृतम्:
सर्वं देहं चिन्मयं हि जगद्वा परिभावयेत् ।
युगपन्निर्विकल्पेन मनसा परमोदयः ॥ १६ ॥
sarvaṁ dehaṁ cinmayaṁ hi jagadvā paribhāvayet |
yugapan nirvikalpena manasā paramodayaḥ || 16 ||

பொருள்:
முழு உடலையும் அல்லது முழுப் பிரபஞ்சத்தையும் சின்மயம் (தூய விழிப்புணர்வால் ஆனது) என்று தியானிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் மனம் எந்த இருமை எண்ணங்களும் இன்றி நிர்விகல்ப நிலையில் நிலைத்திருக்கும்போது, பரம ஆனந்தம் தானாகவே வெளிப்படுகிறது.

பொருள் விளக்கம்:
அஷ்டாவக்ர கீதை (அத்தியாயம் 2, சுலோகம் 2) கூறுகிறது:
“நான் ஒருவனே இந்த உடலுக்கு ஒளியை அளிப்பது போல, உலகிற்கும் ஒளியை அளிக்கிறேன். ஆகையால், இந்த உலகம் முழுவதும் என்னுடையதே.”

இந்த “ஒளி” என்பது வெளிப்புற ஒளியல்ல; “நான்” என்னும் விழிப்புணர்வின் சுயப்பிரகாசம்.

உடலை உணர்வதும், உலகத்தை அறிதலும், எண்ணங்கள் தோன்றுவதும், அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பது இந்த ஒரே விழிப்புணர்வே.

ஆகவே, ஒருவர் தனது உடலையும், இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும், “அஹம்” (நான்) என்று தன்னிச்சையாக எழும் விழிப்புணர்வின் ஒளிரும் வெளிப்பாடாக ஒருசேர தியானிக்கும்போது, தியானிக்கப்படும் உருவம் மற்றும் தியானிப்பவனின் உருவம் என்னும் இவ்விரண்டு உருவங்களும் ஓர் உருவாக ஆகிவிடுவதால், மனம் காண்பவன்–காணப்படுவது என்ற இருமையிலிருந்து இயல்பாகவே விடுபடுகிறது.

அந்த இருமையற்ற அமைதியில், தன்னைத்தானே வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் சுயப் பிரகாசமான விழிப்புணர்வு மட்டுமே எஞ்சுகிறது. அந்த விழிப்புணர்வின் இயல்பே பேரின்பம் (பரமானந்தம்). அது புதிதாக உருவாகும் அனுபவமல்ல; எப்போதும் இருந்த தன் உண்மை இயல்பு தானாகவே வெளிப்படுவதாகும்.
ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏