” சிவமா, சவமா என்ற இரண்டும் கெட்டான் நிலை”

“உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென்று இருந்தேன்,
உடம்பினுக் குள்ளே ஒருபொருள் கண்டேன்”
சைவ சித்தாந்தத்தின் சிகரமாக விளங்கும் திருமூலரின் இந்த வரிகள், மனித வாழ்வின் மிக நுணுக்கமான ரகசியத்தைச் சொல்லுகின்றன. பொதுவாக, “உடல் அழியக்கூடியது, அது ஒரு சவம், உயிர் மட்டுமே உண்மை” என்று கருதுவதே பலரது கருத்தாக இருக்கிறது. ஆனால், திருமூலர் சொல்லும் உண்மை என்ன? இந்த உடலையும் உயிரையும் பிரித்துப் பார்க்காமல், இரண்டையும் எவ்வாறு ‘உண்மை’ என நிலைநிறுத்துவது? இதோ ஒரு தேடல்.

அந்த ‘இரண்டும் கெட்டான்’ நிலை:
நாம் அன்றாட வாழ்வில் விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் ஆகிய மூன்றையும் கடக்கிறோம். உடல் அழியக்கூடியது (பொய்) என்று ஏற்றுக்கொண்டால், உடலின் பண்புகளான விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் ஆகியவையும் பொய்யாகிவிட வேண்டும். ஆனால், எதார்த்தத்தில் அவைகள் அவ்வாறு உணரப்படுவதில்லை.
ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில் கனவு இல்லை, விழிப்பு இல்லை; அவற்றை ஏற்க, மறுக்க மனமும் இல்லை. எனினும், மனதின் கர்ம வாசனைகள் காரணமாக, உயிரின் உண்மையான பண்பான ‘தூய உணர்வாகிய சிவம்’ மறைக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, மனிதன் உயிரின் தெய்வீக இயல்பை உணர முடியாமலும், அதே சமயம் உடலை ஒரு வெறும் சவமாக மட்டுமே கருதி கடக்க முடியாமலும், ஒருவிதமான ‘இரண்டும் கெட்டான்’ நிலையில் தத்தளிக்கிறான்.

தீர்வு என்ன? கவசமாக மாறும் திருநீறு:
இந்த நிலையை மாற்றும் திறவுகோலை திருமூலர் மற்றொரு திருமந்திரத்தின் மூலமாகத் தருகிறார்:
“கங்காளன் பூசுங் கவசத் திருநீற்றை
மங்காமற் பூசி மகிழ்வரே யாமாகில்”
இங்கே கங்காளனாக (உயிரைத் தாங்குபவனாக) விளங்கும் இறைவன், திருநீற்றை அருளுகிறான். திருநீறு என்பது வெறும் சாம்பல் அல்ல; அது உலகின் நிலையற்ற தன்மையைக் கடந்த பிறகு எஞ்சியிருக்கும் உண்மைப்பொருள். “ஆபோ வை நாராயண” – உண்மையாகவே “நீரே” நாராயணன் என்று இத் திருநீற்றையே மகாநாராயண உபநிஷத் இவ்வாறாக பிரகடனப்படுத்துகிறது.
இந்தத் திருநீற்றை உடல் முழுதும் கவசமாகப் பூசிக்கொள்ளும் போது என்ன நிகழ்கிறது? அழியக்கூடியதாக நாம் கருதும் உடல், இறைவனின் திருவருள் படியும் களமாக மாறுகிறது. அப்போது, உடல் வெறும் சவமாக இல்லாமல், உயிரோடு இணைந்து இறைவனைத் தாங்கும் ஒரு புனிதக் கோயிலாகிறது.