குருவின் குரலும் அகங்காரத்தின் குரலும் — தூய விழிப்புணர்வை நோக்கிய பயணம்:

குருவின் குரலும் அகங்காரத்தின் குரலும் — தூய விழிப்புணர்வை நோக்கிய பயணம்:

குருவின் குரலுக்கும் அகங்காரத்தின் குரலுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுதான்:
அகங்காரத்தின் குரல் என்பது உடலாலும், அதற்கு இடப்பட்ட பெயராலும் உருவாகும் அடையாளத்தைச் சார்ந்தது. ஆனால், குருவின் குரல் எதன் மீதும் சார்ந்திராதது; அது தன்னிலேயே நிலைபெற்றிருக்கிறது.

இவ்விரு குரல்களும் மனிதனின் அனுபவத்தில் வெளிப்படுகின்றன. ஒன்று அறியாமை என்னும் இருளை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது; மற்றொன்று ஆன்ம அறிவு என்னும் ஒளியை நோக்கி வழிநடத்துகிறது.

தன்னை அறியும் நாட்டம் கொண்டவன், அந்த ஒளியைத் தேடுகிறான்; அதாவது, குருவின் குரலைக் கேட்க விழைகிறான்.  குருவின் குரலைக் கேட்கும் விழிப்புணர்வு அவனுள் மலரும்போது,  அவன் மீது படர்ந்து இருந்த அகங்காரத்தின் குரலைப் பற்றிய உணர்வு அவனுக்கு ஏற்படுவதில்லை.  அகங்காரத்தின் குரலுக்கான அடையாளப் பற்றுதல் மெல்ல மெல்ல வலுவிழக்கிறது. இறுதியில், உடல் மற்றும் அதற்கு இடப்பட்ட பெயர் ஆகியவற்றின் மீதான அடையாள உணர்வு முற்றிலும் மறையத் தொடங்குகிறது.

மாறாக, தன்னை அறியும் நாட்டம் எழாத ஒருவனை அறியாமை இயல்பாகவே சூழ்ந்துகொள்கிறது. அவனால் அகங்காரத்தின் குரலை மட்டுமே கேட்க முடிகிறது. குருவின் குரலைத் தேட வேண்டும் என்ற எண்ணமே எழாதவாறு, அகங்காரத்தின் குரல் எண்ணங்களாகவும் விருப்பங்களாகவும் அடையாளங்களாகவும் இடைவிடாது மாறிமாறி வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

இதனால், அவன் உடலையும் அதற்கு இடப்பட்ட பெயரையும் தனது உண்மையான அடையாளங்களாகக் கருதிக்கொண்டு வாழ்கிறான். குருவின் குரல் அவனுள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தாலும், அகங்காரத்தின் இடைவிடாத இரைச்சலால் அதை அவனால் உணர முடியாமல் போகிறது.

கடலும் அலைகளும் — ஓர் ஆன்மிக உவமை

இதனை விளக்குவதற்குக் கடலையும் அதன் மேற்பரப்பில் தோன்றும் அலைகளையும் உவமையாகக் கொள்ளலாம்.

அலைகள் அகங்காரத்தின் குரலைப் போன்றவை. அவை இடைவிடாது தோன்றி, மாறி, மறைந்து மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

கடல் குருவின் குரலைப் போன்றது. அதன் மேற்பரப்பில் எத்தனையோ அலைகள் தோன்றினாலும், அதன் ஆழம் அவற்றின் அசைவுகளால் மட்டுமே வரையறுக்கப்படுவதில்லை. அதுபோல, எண்ணங்களும் அகங்காரத்தின் வெளிப்பாடுகளும் மாறிக்கொண்டிருந்தாலும், அவற்றை உணரச் செய்யும் தூய விழிப்புணர்வு அவற்றின் தோற்றங்களோடு மட்டும் கட்டுப்பட்டதல்ல.

நாமரூபங்களைக் கொண்ட அலைகளின் தோற்றங்களிலேயே மனம் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் வரை, அதாவது உடல் மற்றும் அதன் பெயர் சார்ந்த அடையாளங்களிலேயே ஒருவன் தன்னை வரையறுத்துக்கொண்டிருக்கும் வரை, கடலின் ஆழத்தை உணர்வதுபோன்ற குருவின் குரலை அவனால் உணர முடியாமல் போகிறது.

எண்ணங்களுக்கு இடையிலான நுண்ணிய இடைவெளி:

இரண்டு அலைகளின் தோற்றங்களுக்கு இடையில் கடலின் அமைதியை உணர்வதற்கான வாய்ப்பு இருப்பதுபோல, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழும் இரண்டு எண்ணங்களுக்கு இடையிலான நுண்ணிய இடைவெளியிலும் குருவின் குரலை உணர்வதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது.

அகங்காரத்தின் குரல் பல்வேறு எண்ணங்களாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், ஓர் எண்ணம் மறைந்து அடுத்த எண்ணம் தோன்றுவதற்கு இடையில் உள்ள அந்த நுண்ணிய இடைவெளியில், எண்ணங்களின் இரைச்சலால் மறைக்கப்பட்டிருந்த தூய விழிப்புணர்வை ஒருவர் உணரத் தொடங்குகிறார்.

அந்த விழிப்புணர்வில், குருவின் குரல் என்பது வெளியிலிருந்து புதிதாக வந்து சேரும் ஓர் ஒலி அல்ல; எண்ணங்களின் பின்னணியில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் மௌன உண்மையாக அனுபவிக்கப்படுகிறது.

அலைகள் கடலில் ஐக்கியமாதல் — அகங்காரம் தூய விழிப்புணர்வில் அடங்குதல்

அலைகள் தங்களுக்கெனத் தனித்த இருப்பைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றினாலும், அவை கடலிலிருந்து வேறானவை அல்ல. அலைகளின் பெயரும் வடிவமும் மறைந்தாலும், அவற்றின் ஆதாரமான கடல் மறைவதில்லை.

அதுபோல, குருவின் குரலை உணரத் தொடங்கும் ஒருவனிடம், உடல் மற்றும் அதன் பெயர் சார்ந்த அடையாளப் பற்றுதல் மெல்ல மெல்ல மறைகிறது. அகங்காரத்தின் குரலும் அதன் தனித்தன்மையை இழந்து, அது தோன்றுவதற்கும் மறைவதற்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் தூய விழிப்புணர்வில் அடங்குகிறது.

இறுதியில், அலைக்கும் கடலுக்கும் இடையில் உண்மையான பிரிவு இல்லை என்பதை உணர்வதுபோல, அகங்காரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட தனித்த அடையாளத்திற்கும் அதன் ஆதாரமான தூய விழிப்புணர்விற்கும் இடையில் நிலைத்த பிரிவு இல்லை என்பது அனுபவத்தில் வெளிப்படுகிறது.

அகங்காரத்தின் குரல் அடங்கும் இடத்தில் குருவின் குரல் புதிதாகத் தோன்றுவதில்லை; எப்போதும் நிலைத்திருந்த தூய விழிப்புணர்வே தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது.

அங்கே தேடுபவன், தேடல், தேடப்படும் பொருள் என்ற வேறுபாடுகள் மெல்ல மறைகின்றன. எஞ்சியிருப்பது, பெயராலும் வடிவத்தாலும் வரையறுக்க முடியாத தூய இருப்பு — தூய விழிப்புணர்வு மட்டுமே.

ஶ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏