இருக்கின்றவராக இருக்கிறார் — இறைவனின் நாமமும் மெய்யிருப்பின் பேருண்மையும்

இருக்கின்றவராக இருக்கிறார் — இறைவனின் நாமமும் மெய்யிருப்பின் பேருண்மையும்

“இருக்கின்றவராக இருக்கிறார்” என்பதே இறைவனின் நாமமாக இருக்கிறது.

இருப்பு என்பது வெறும் நிலைத்திருத்தல் மட்டுமல்ல; அது இறை உணர்வு. அந்த இருப்பே அசைவாகவும் செயலாகவும் பல்வேறு அனுபவங்களாகவும் வெளிப்படுகிறது.

கடலின் மேற்பரப்பில் அலைகள் அசைந்தாலும், கடலின் இருப்பின்றி அவை தோன்ற முடியாது. நெருப்பின் வெப்பம் தனியாக உணரப்படுவதாகத் தோன்றினாலும், நெருப்பின் இருப்பின்றி அந்த வெப்பத்தை உணர முடியாது. அவ்வாறே, ஒவ்வொரு அசைவும் ஒவ்வொரு செயலும், அவற்றின் அடிப்படையாக விளங்கும் இறை இருப்பின்றி வெளிப்பட முடியாது என்பதை உணர்வதே, அழியாத நிலை என்னும் பெரும் பேற்றை நோக்கிய ஆன்மிகப் புரிதலாகிறது.

இருப்பு செயலாக வெளிப்படும்போது…

தூய இருப்பு அசைவாகவும் செயலாகவும் வெளிப்படும்போது, அது மெய் எனப்படும் உடலின் வழியாகப் பல்வேறு அனுபவங்களாக அறியப்படுகிறது.

– வாயின் வழியே பேசுகின்றவராக…
– கண்களின் வழியே பார்க்கின்றவராக…
– செவிகளின் வழியே கேட்கின்றவராக…
– நாசியின் வழியே நுகருகின்றவராக…
– மூச்சின் வழியே சுவாசிக்கின்றவராக…
– நீரின் வழியே அருந்துகின்றவராக…
– உணவின் வழியே உண்கின்றவராக…
– உடலின் கழிவகற்றும் உறுப்புகளின் வழியே கழிவுகளை வெளியேற்றுகின்றவராக…
– மனத்தின் வழியே நினைக்கின்றவராக…
– அறிவின் வழியே அறிகின்றவராக…
– தியானத்தின் வழியே தியானிக்கின்றவராக…
– உறக்கத்தின் வழியே உறங்குகின்றவராக…
– விழிப்பின் வழியே விழித்திருக்கின்றவராக…
– இன்பத்தின் வழியே இன்புறுகின்றவராக…
– துன்பத்தின் வழியே துன்பத்தை அனுபவிக்கின்றவராக…

இவ்வாறு, மனித வாழ்வின் ஒவ்வொரு அசைவிலும், ஒவ்வொரு செயலிலும், ஒவ்வோர் அனுபவத்திலும் இருப்பின் வெளிப்பாட்டைக் காண முடிகிறது.

உடல் மறைந்தாலும், உடலோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாத தூய இருப்பு அழிவதில்லை என்ற ஆன்மிக உணர்வும் இங்கே சுட்டப்படுகிறது.

ஆகவே, விழிப்பு, உறக்கம், சிந்தனை, செயல், இன்பம், துன்பம் என எல்லா நிலைகளிலும் அடிப்படையாக விளங்குவது அந்த மெய்யிருப்பே என்பதை உணர வேண்டும்.

அசைவு வேறானதா? இருப்பு வேறானதா?

கடலின் மேற்பரப்பில் அசையும் அலைகள் பார்ப்பதற்குத் தனித்தனியாகத் தோன்றினாலும், அவை கடலைவிட்டு ஒருபோதும் பிரிந்து நிற்க முடியாது.

நெருப்பின் வெப்பம் நெருப்பிலிருந்து வேறுபட்ட ஒன்றாக உணரப்பட்டாலும், நெருப்பின் இருப்பைச் சார்ந்தே அது வெளிப்படுகிறது.

அதேபோல, வெண்திரையில் பல்வேறு காட்சிகள் தோன்றுகின்றன. ஒவ்வொரு காட்சியும் தனித்தனி உருவங்களாகவும், இடங்களாகவும், நிகழ்வுகளாகவும் தென்படுகின்றன. ஆனால் எந்தக் காட்சியும் திரையைவிட்டு விலகி, திரையின்றித் தனித்து நிற்க முடியாது.

அவ்வாறே, தூய இருப்பாக விளங்கும் இறைவனிடமிருந்து தனித்திருப்பதாகத் தோன்றும் ஒவ்வொரு மனிதரின் இருப்பும், அதன் அடிப்படையான மெய்யிருப்பைச் சார்ந்தே விளங்குகிறது.

தனித்தன்மை என்பது தோற்றத்தில் காணப்படுவது; பிரிக்க முடியாதிருத்தல் என்பது அதன் அடிப்படை உண்மை.

நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியான உடல், மனம், எண்ணம், செயல் ஆகியவற்றைக் கொண்டவர்களாகத் தோன்றலாம். ஆனால் இத்தனித்தன்மைகளின் பின்னணியில் விளங்கும் இருப்பை ஆழ்ந்து உணரும்போது, “நான் தனியாக இருக்கிறேன்” என்ற பிரிவுணர்வைத் தாண்டிய ஓர் ஆன்மிகப் புரிதல் மலர்கிறது.

வள்ளலாரின் அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவிலிருந்து உறுதிப்படுத்தும் அனுபவம்

இந்தப் புரிதலை, திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் தமது அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவில் வெளிப்படுத்தும் அருள் அனுபவத்துடன் இணைத்துப் பார்க்கலாம்:

“நீகேள் மறக்கினும் நின்னையாம் விட்டுப் போகேம் என என்னைப் பொருந்திய பொன்னே”

— அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல், பாடல் 1357 எனக் குறிப்பிடப்படும் வரி.

இறைவனை உயிர் மறந்தாலும், இறையருள் உயிரைக் கைவிடுவதில்லை என்ற ஆழ்ந்த பொருளை இவ்வரியில் உணர முடிகிறது.

உயிர் இறைவனை நினைப்பதும், மறப்பதும் மனத்தின் நிலைகளாக இருக்கலாம். ஆனால் இறைவனின் அருளால் தாங்கப்படும் இருப்பு, அந்த நினைவுக்கும் மறதிக்கும் நடுவில் உள்ள நுண்ணிய  இடைவெளியில் விளங்குகிறது என்ற அனுபவப் பொருளை இங்கே காணலாம்.

அலை கடலை மறந்தாலும், அது கடலைவிட்டு நீங்குவதில்லை. திரையில் தோன்றும் காட்சி திரையை அறியாவிட்டாலும், அது திரையைச் சார்ந்தே தோன்றுகிறது. அதுபோல, தனித்தன்மையில் தன்னை அறிந்துகொள்ளும் உயிரும், தனது அடிப்படையான மெய்யிருப்பை விட்டு நீங்குவதில்லை.

இவ்வுணர்வு ஆழமடையும்போது, இறைவனை எங்கோ தேட வேண்டிய தனிப் பொருளாகப் பார்ப்பது குறைந்து, ஒவ்வோர் அசைவிலும் செயலிலும் அனுபவத்திலும் அடிப்படையாக விளங்கும் மெய்யிருப்பை உணரும் பார்வை மலர்கிறது. அதுவே குருவின் குரலாக, மந்திரமாக, அகர்மத்தில் கர்மமாக,  “இருக்கிறார் இறைவன்”  (لا إله إلا الله).  என்னும் சப்த பிரம்மமாக விளங்குகிறது.

இருப்பே அடிப்படை; அசைவும் செயலும் அதன் வெளிப்பாடுகள்.

அந்த இருப்பைத் தனக்குப் புறம்பான ஒன்றாகக் காணாமல், எல்லா வெளிப்பாடுகளுக்கும் ஆதாரமாக விளங்கும் மெய்யுண்மையாக உணர்வதே, அழியாத நிலையை நோக்கிய ஆன்மிகப் பயணத்தின் சாரமாகிறது.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ 🙏