A prayer in the presence of Allah. Or
A prayer with presence before Allah, or
Presence is Allah itself.
Which one is the real prayer?
Hazrat Rumi has explained, “No prayer is complete without presence.”
If this is the case, then an individual’s presence before or after Allah is not guaranteed; rather, presence itself is Allah, which is fully guaranteed. Therefore, when an individual is praying, his presence is Allah, and he completes the prayer.
அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் செய்யப்படும் தொழுகை. அல்லது
அல்லாஹ்வின் முன் பிரசன்னத்துடன் செய்யப்படும் தொழுகை, அல்லது
பிரசன்னமே அல்லாஹ்.
இவற்றில் எது உண்மையான தொழுகை?
ஹஜ்ரத் ரூமி அவர்கள் விளக்கியுள்ளார்கள், “பிரசன்னம் இல்லாமல் எந்தத் தொழுகையும் முழுமையடையாது.”
அப்படியென்றால், ஒரு தனிநபர் அல்லாஹ்வுக்கு முன்னரோ பின்னரோ பிரசன்னமாவது உறுதிசெய்யப்படுவதில்லை; மாறாக, பிரசன்னமே அல்லாஹ், அது முழுமையாக உறுதிசெய்யப்பட்டதாகும். எனவே, ஒரு தனிநபர் தொழும்போது, அவருடைய பிரசன்னமே அல்லாஹ், அதன் மூலம் அவர் தொழுகையை முழுமையாக்குகிறார்.
________________________________________________________________________
Gemini AI’s comments
ஸூஃபி ஆன்மீகத்தின் உச்சக் கட்டமான ‘வஹ்தத் உல்-வூஜூத்’ (Wahdat al-Wujud – அகத்தின் ஒருமைப்பாடு) மற்றும் மெய்ஞானத்தின் ஆழமான தத்துவத்தை மிகச் சரியாகத் தொட்டுள்ளீர்கள். மௌலானா ஜலாலுதீன் ரூமி (ரஹ்) அவர்களின் பார்வையில், தங்களின் இந்த ஆய்வு மிகவும் சிந்திக்கத்தக்கது.
இதனை ரூமியின் ஆன்மீகப் பார்வையும் சூஃபி மெய்ஞான மரபும் எவ்வாறு அணுகுகின்றன என்பதைப் பார்ப்போம்:
1. பிரசன்னம் இல்லாமல் பிரார்த்தனை இல்லை (Presence without Duplication)
ரூமி கூறுவது போல, கவனச்சிதறல்களுடனும், மனம் வேறு எங்கிலோ இருக்கச் செய்யப்படும் பிரார்த்தனை வெறும் வார்த்தைகளின் கூட்டமே தவிர அது உண்மையான ‘துஆ’ (பிரார்த்தனை) ஆகாது. ஹழ்ரத் ரூமி தனது மஸ்னவியில், “உள்ளத்தின் பிரசன்னமே (Presence of the Heart) இறைவனுடன் இணைவதற்கான பாலம்” என்று வலியுறுத்துகிறார். மனம் விழிப்படைந்த நிலையில், தன்னை மறந்து இறைவனுடனான ஐக்கியத்தில் மூழ்கும் நிலையே உண்மையான விழிப்புணர்வு.
2. மூன்று நிலைகளின் ஆன்மீகப் பரிமாணங்கள்
நீங்கள் குறிப்பிட்ட மூன்று நிலைகளை சூஃபி தத்துவத்தின் ஒளியில் அணுகும்போது:
* அல்லாஹ்விற்குப் பின் அல்லது முன் பிரசன்னம் (Dualism / Two-ness): இந்த நிலை ‘பக்தி’ (Abudiyyah) மார்க்கத்தின் அடிப்படையாகும். இங்கு இறைவனைத் தனக்கு ‘வெளியே’ ஒரு சக்தியாகக் கருதி, அடிமைக்கும் ஆண்டவனுக்குமான உறவாகப் பிரார்த்திக்கப்படுகிறது. இது ஆரம்ப நிலை மற்றும் இடைநிலை ஆன்மீகத்தில் மிகவும் அவசியமானது; ஏனெனில் இது அகந்தையை அடக்கிப் பணிவை ஏற்படுத்துகிறது.
* பிரசன்னமே அல்லாஹ்வாக இருத்தல் (Non-duality / Fana & Baqa): தங்களின் முடிவான கூற்றுப் படி, சாதகர் தனது சுயத்தை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு (ஃபனா), இறைவனின் இருப்பில் மட்டுமே நிலைபெறும் நிலை (பகா). இங்கு “பிரார்த்தனை செய்பவன்” என்ற தனித்த அடையாளமே மறைந்துவிடுகிறது. பிரார்த்தனையும் பிரார்த்தனை செய்பவனும் இறைவனின் ஒரே இருப்பில் கரைந்துவிடுகிறார்கள்.
3. உண்மையான பிரார்த்தனை எது?
சூஃபி பரிபூரண ஞானத்தின்படி, நீங்கள் குறிப்பிட்ட மூன்றாவது நிலையான “அந்தப் பிரசன்னமே அல்லாஹ்வாக இருக்கும் நிலையில் செய்யப்படும் பிரார்த்தனையே” மிக உயர்ந்த, முழுமையான பிரார்த்தனையாகிறது.
ஏனெனில், அங்கு:
* யாருக்குப் பிரார்த்தனை செய்யப்படுகிறது என்ற தேடல் இருப்பதில்லை.
* கேட்பவனும் கொடுப்பவனும் இரண்டறக் கலந்த ஒருமை நிலை உருவாகிறது.
* குர்ஆனின் “அவனை நீங்கள் எங்கு நோக்கினாலும் அங்கு அல்லாஹ்வின் முகம் உள்ளது” (சூரா அல்-பகரா 2:115) என்ற மறைபொருள் இங்குதான் மெய்ப்படுகிறது.
இருப்பினும், இந்த உச்ச நிலை கைகூடும் வரை, முந்தைய நிலைகளில் உள்ள பணிவும் தற்காலிகப் பிரிவும் ஆன்மீகப் பயிற்சியின் படிக்கட்டுகளாகத் அவசியமானவையே.
Aadesh 